കോഡെക്സ് ഗിഗാസ് (Codex Gigas)

 

13-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ബോഹീമിയയിലെ (ഇന്നത്തെ ചെക്ക് റിപ്പബ്ലിക്) ഒരു ബെനഡിക്റ്റൈൻ മഠത്തിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട കൂറ്റൻ പുസ്തകമാണിത്. ഇതിന് ഏകദേശം 36 ഇഞ്ച് നീളവും 20 ഇഞ്ച് വീതിയും 8.7 ഇഞ്ച് കനവുമുണ്ട്.ഏകദേശം 75 കിലോഗ്രാം. ഇത് ഉയർത്താൻ കുറഞ്ഞത് രണ്ട് പേരെങ്കിലും വേണം.ഏകദേശം 160 കഴുതകളുടെ തോൽ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇതിന്റെ പേജുകൾ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.

"പിശാചിന്റെ ബൈബിൾ" എന്ന് വിളിക്കാൻ കാരണം

ഈ പുസ്തകത്തിന് ഈ പേര് വരാൻ പ്രധാനമായും രണ്ട് കാരണങ്ങളാണുള്ളത്:

പുസ്തകത്തിന്റെ 290-ാം പേജിൽ പിശാചിന്റെ ഒരു വലിയ ചിത്രം വരച്ചുചേർത്തിട്ടുണ്ട്. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പുസ്തകങ്ങളിൽ ഇത്തരം ചിത്രങ്ങൾ അത്യപൂർവ്വമായിരുന്നു.ഈ പുസ്തകം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

നിഗൂഢമായ ഐതിഹ്യം (The Legend)

ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ പിന്നിലുള്ള ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ കഥ ഇതാണ്:

പണ്ട് ഒരു സന്യാസി മഠത്തിലെ നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ചതിന് കഠിനമായ ശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടു (ജീവനോടെ മതിലിൽ കെട്ടിയിടുക). ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ, ലോകത്തിലെ എല്ലാ അറിവുകളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും തന്റെ മഠത്തിന് കീർത്തി നൽകുന്നതുമായ ഒരു പുസ്തകം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് എഴുതിത്തീർക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചു.അർദ്ധരാത്രിയായപ്പോൾ തനിക്ക് ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ സന്യാസി, സഹായത്തിനായി പിശാചിനെ വിളിച്ചു. പിശാച് പുസ്തകം പൂർത്തിയാക്കി നൽകി, പകരം സന്യാസിയുടെ ആത്മാവിനെ എടുത്തു. നന്ദിസൂചകമായി സന്യാസി പുസ്തകത്തിൽ പിശാചിന്റെ ചിത്രം വരച്ചു എന്നാണ് കഥ.

ആധുനിക ഗവേഷകർ ഈ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്:

 പുസ്തകത്തിലെ കൈയക്ഷരം പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അത് ഒരാൾ തന്നെ എഴുതിയതാണെന്ന് വ്യക്തമായിട്ടുണ്ട്.

 ഇതിലെ എഴുത്തും ചിത്രപ്പണികളും പൂർത്തിയാക്കാൻ ഒരാൾക്ക് കുറഞ്ഞത് 20 മുതൽ 30 വർഷം വരെ വേണ്ടിവരും. എന്നാൽ കൈയക്ഷരത്തിൽ ഉടനീളം മാറ്റമില്ലാത്തത് അത്ഭുതകരമാണ്. ബൈബിൾ കൂടാതെ, വൈദ്യശാസ്ത്രം, ചരിത്രം, മാന്ത്രിക വിദ്യകൾ, കലണ്ടറുകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

1648-ൽ മുപ്പതുവർഷത്തെ യുദ്ധകാലത്ത് സ്വീഡിഷ് സൈന്യം ഈ പുസ്തകം കൈക്കലാക്കി സ്റ്റോക്ക്‌ഹോമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. നിലവിൽ സ്വീഡനിലെ നാഷണൽ ലൈബ്രറിയിലാണ് (National Library of Sweden) ഇത് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഈ പുസ്തകം കേവലം ഒരു ബൈബിൾ മാത്രമല്ല, മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ നിഗൂഢമായ പല അറിവുകളുടെയും ഒരു ശേഖരം കൂടിയാണ്.

പുസ്തകത്തിലെ മാന്ത്രിക വിദ്യകൾ (Spells and Incantations)

ബൈബിളിന്റെ ഭാഗങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ, പിശാചിനെ പുറത്താക്കാനുള്ള മന്ത്രങ്ങളും (Exorcism) രോഗങ്ങൾ ഭേദമാക്കാനുള്ള പ്രത്യേക സൂത്രങ്ങളും ഇതിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പനി മാറ്റാനും, വിചിത്രമായ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാതിരിക്കാനും, പിശാചിന്റെ ബാധ ഒഴിപ്പിക്കാനുമുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.: മോഷ്ടിച്ച സാധനങ്ങൾ തിരികെ കിട്ടാനും മോഷ്ടാവിനെ കണ്ടെത്താനുമുള്ള പ്രത്യേക 'മാന്ത്രിക ചടങ്ങുകൾ' (Rituals) ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.

 നിഗൂഢമായ ചിത്രങ്ങൾ (Mysterious Illustrations)

പിശാചിന്റെ ചിത്രത്തിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള പേജുകളിൽ മറ്റ് ചില പ്രത്യേകതകൾ കൂടിയുണ്ട്: പിശാചിന്റെ ചിത്രത്തിന് നേരെ എതിർവശത്തുള്ള പേജിൽ സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന 'സിറ്റി ഓഫ് ഗോഡ്' (City of God) ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. നന്മയും തിന്മയും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം കാണിക്കാനാണ് ഇത് ചെയ്തതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. പിശാചിന്റെ ചിത്രമുള്ള പേജുകൾ ബാക്കിയുള്ളവയെ അപേക്ഷിച്ച് ഇരുണ്ടിട്ടാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. ഇത് പിശാചിന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടാണെന്ന് വിശ്വാസികൾ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ പേജുകൾ കൂടുതൽ ആളുകൾ സ്പർശിച്ചതും വെളിച്ചം തട്ടിയതും കൊണ്ട് സംഭവിച്ചതാണ്.

 ഹെർമൻ ദ ഹെർമിറ്റ് (Herman the Recluse)

ഈ പുസ്തകം എഴുതിയത് "ഹെർമൻ ദ ഹെർമിറ്റ്" എന്ന സന്യാസിയാണെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. പുസ്തകത്തിൽ ഒരിടത്ത് പാപമോചനത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഒരാളുടെ പരാമർശമുണ്ട്. ഈ സന്യാസി ചെയ്ത വലിയ പാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തമായിട്ടാണോ ഇത്രയും വലിയ പുസ്തകം എഴുതിയത് എന്നത് ഇന്നും ഒരു നിഗൂഢതയാണ്.

പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പേടിപ്പെടുത്തുന്ന വിശ്വാസങ്ങൾ ഈ പുസ്തകം കൈവശം വെച്ചവർക്കെല്ലാം വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു:പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഈ പുസ്തകം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മഠം സാമ്പത്തികമായി തകർന്നു. പിന്നീട് ഇത് കൈവശം വെച്ച പലർക്കും മാനസിക വിഭ്രാന്തി ഉണ്ടായതായി കഥകളുണ്ട്. 1697-ൽ സ്വീഡനിലെ കൊട്ടാരത്തിൽ തീപിടുത്തം ഉണ്ടായപ്പോൾ ഈ പുസ്തകം ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞാണ് രക്ഷപ്പെടുത്തിയത്. അന്ന് ഇത് ഒരാളുടെ മേൽ വീഴുകയും അയാൾക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഏകദേശം 12 പേജുകൾ ആരോ കീറിക്കളഞ്ഞ നിലയിലാണ്. അതിൽ എന്താണ് എഴുതിയിരുന്നതെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. മഠത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യങ്ങളോ, അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യർ അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത മന്ത്രങ്ങളോ ആയിരിക്കാം അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

എൻഡോസിംബയോസിസ് സിദ്ധാന്തം (Endosymbiotic Theory)

 

നമ്മുടെ കോശങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര സങ്കീർണ്ണമായി മാറിയത് എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ശാസ്ത്രീയ സിദ്ധാന്തമാണ് എൻഡോസിംബയോസിസ് സിദ്ധാന്തം (Endosymbiotic Theory).

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, കോശത്തിനുള്ളിലെ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ (Mitochondria), ക്ലോറോപ്ലാസ്റ്റ് (Chloroplast) തുടങ്ങിയ ഭാഗങ്ങൾ പണ്ട് കാലത്ത് സ്വതന്ത്രമായി ജീവിച്ചിരുന്ന ബാക്ടീരിയകളായിരുന്നു എന്നതാണ് ഈ സിദ്ധാന്തം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്.

'എൻഡോ' (Endo) എന്നാൽ ഉള്ളിൽ എന്നും 'സിംബയോസിസ്' (Symbiosis) എന്നാൽ പരസ്പരം സഹായിച്ച് ജീവിക്കുക എന്നുമാണ് അർത്ഥം. അതായത് ഒരു ജീവി മറ്റൊരു ജീവിയുടെ ഉള്ളിൽ താമസിച്ച് ഇരുവരും പരസ്പരം സഹായിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണിത്.

കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഭൂമിയിൽ രണ്ട് തരം ഏകകോശ ജീവികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു:

 * വലിപ്പമുള്ള ഒരു പുരാതന കോശം (Host Cell).

 * വലിപ്പം കുറഞ്ഞ, എന്നാൽ ഊർജ്ജം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ള ബാക്ടീരിയകൾ.

ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, വലിപ്പമുള്ള കോശം ഈ ചെറിയ ബാക്ടീരിയയെ വിഴുങ്ങി (Engulfed). എന്നാൽ സാധാരണ സംഭവിക്കാറുള്ളതുപോലെ ചെറിയ ബാക്ടീരിയ ദഹിച്ചുപോയില്ല. പകരം അവ വലിയ കോശത്തിനുള്ളിൽ സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.

 * വലിയ കോശത്തിന് ലഭിച്ച ഗുണം: ചെറിയ ബാക്ടീരിയ അതിന് ആവശ്യമായ ഊർജ്ജം (ATP) നൽകി.

 * ചെറിയ ബാക്ടീരിയയ്ക്ക് ലഭിച്ച ഗുണം: വലിയ കോശത്തിനുള്ളിൽ അതിന് സംരക്ഷണവും ഭക്ഷണവും ലഭിച്ചു.

കാലക്രമേണ ഇവ രണ്ടും വേർപിരിക്കാനാവാത്ത വിധം ഒന്നായി മാറി. ഇങ്ങനെയാണ് മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകൾ ഉണ്ടായത്. സമാനമായ രീതിയിൽ നീലഹരിത പായലുകളെ (Cyanobacteria) വിഴുങ്ങിയപ്പോഴാണ് സസ്യങ്ങളിൽ ക്ലോറോപ്ലാസ്റ്റുകൾ ഉണ്ടായത്.

ഈ സിദ്ധാന്തം ശരിയാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്:

 * ഡി.എൻ.എ (DNA): മൈറ്റോകോൺഡ്രിയയ്ക്കും ക്ലോറോപ്ലാസ്റ്റിനും കോശത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ, ബാക്ടീരിയകളുടേതിന് സമാനമായ സ്വന്തം ഡി.എൻ.എ ഉണ്ട്.

 * വിഭജനം (Division): ബാക്ടീരിയകളെപ്പോലെ ഇവയും സ്വയം വിഭജിച്ചാണ് എണ്ണം കൂട്ടുന്നത്.

 * ഇരട്ട സ്തരം (Double Membrane): ഇവയ്ക്ക് ചുറ്റും രണ്ട് പാളികളുള്ള ആവരണം (Double layer) ഉണ്ട്. പുറംപാളി വലിയ കോശത്തിൽ നിന്നും ഉൾപാളി പഴയ ബാക്ടീരിയയിൽ നിന്നും ഉണ്ടായതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

 * റൈബോസോമുകൾ (Ribosomes): ഇവയിലുള്ള റൈബോസോമുകൾ സാധാരണ കോശങ്ങളുടേതിനേക്കാൾ ബാക്ടീരിയകളുടേതിനോടാണ് കൂടുതൽ സാമ്യം പുലർത്തുന്നത്.

നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശത്തിലും (Cell) ഊർജ്ജം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന ഭാഗമാണ് മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ (Mitochondria). ഇവയെ കോശത്തിന്റെ 'ഊർജ്ജ നിലയം' (Powerhouse of the cell) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന വിവരങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു:

1. അമ്മയിൽ നിന്നുള്ള പാരമ്പര്യം (Maternal Inheritance)

മൈറ്റോകോൺഡ്രിയയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അത് നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത് അമ്മയിൽ നിന്ന് മാത്രമാണ് എന്നതാണ്.

 * ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ ബീജവും (Sperm) അമ്മയുടെ അണ്ഡവും (Egg) കൂടിച്ചേർന്നാണ് ഭ്രൂണം ഉണ്ടാകുന്നത്.

 * ബീജത്തിന് നീന്തിപ്പോകാനുള്ള ഊർജ്ജം നൽകാൻ അതിന്റെ വാലിൽ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ ഉണ്ടെങ്കിലും, അണ്ഡവുമായി ചേരുന്ന സമയത്ത് ഈ വാല് നഷ്ടപ്പെടുകയോ അല്ലെങ്കിൽ അച്ഛന്റെ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു.

 * അതുകൊണ്ട്, കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകളും അമ്മയുടെ അണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ളവയാണ്. ഇതിനെയാണ് മൈറ്റോകോൺഡ്രിയൽ ഇൻഹെറിറ്റൻസ് എന്ന് പറയുന്നത്.

2. സ്വന്തമായി ഡി.എൻ.എ (Mitochondrial DNA)

നമ്മുടെ കോശത്തിലെ മിക്ക ഭാഗങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് കോശകേന്ദ്രത്തിലെ (Nucleus) ഡി.എൻ.എ ആണെങ്കിലും, മൈറ്റോകോൺഡ്രിയയ്ക്ക് അതിന്റേതായ പ്രത്യേക ഡി.എൻ.എ (mtDNA) ഉണ്ട്. ഇത് ബാക്ടീരിയകളിലെ ഡി.എൻ.എയ്ക്ക് സമാനമാണ്.

3. മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ എങ്ങനെ പെരുകുന്നു? (Binary Fission)

നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ (Cell Division), മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകളും സ്വയം വിഭജിച്ച് പുതിയവ ഉണ്ടാകുന്നു. ഇതിനെ ബൈനറി ഫിഷൻ (Binary Fission) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കൂടുതൽ ഊർജ്ജം ആവശ്യമുള്ള കോശങ്ങളിൽ (ഉദാഹരണത്തിന് പേശികൾ - Muscles) കൂടുതൽ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകൾ ഇത്തരത്തിൽ വിഭജിച്ച് ഉണ്ടാകുന്നു.

പരിണാമ ചരിത്രം (Endosymbiotic Theory)

ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകൾ സ്വതന്ത്രമായി ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരുതരം ബാക്ടീരിയകളായിരുന്നു. ഇവ മറ്റൊരു വലിയ കോശത്തിനുള്ളിൽ അകപ്പെടുകയും പിന്നീട് ആ കോശത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഈ പ്രക്രിയയെ എൻഡോസിംബയോസിസ് (Endosymbiosis) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.