Cosmic neighbours on collision course ! milky way - Andromeda

 

നമ്മുടെ ക്ഷീരപഥവും (Milky Way) അയൽപക്കത്തെ ഗാലക്സിയായ ആൻഡ്രോമിഡയും (Andromeda) തമ്മിൽ ഭാവിയിൽ നടക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു വലിയ കൂട്ടിയിടിയെക്കുറിച്ച് ലളിതമായി താഴെ വിവരിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചം വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിലും, ക്ഷീരപഥവും ആൻഡ്രോമിഡയും ഗുരുത്വാകർഷണം (Gravity) കാരണം പരസ്പരം അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഏകദേശം 400 മുതൽ 450 കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഈ രണ്ട് ഗാലക്സികളും കൂട്ടിയിടിക്കുകയും ഒന്നായി മാറുകയും ചെയ്യും.

ആൻഡ്രോമിഡ ഗാലക്സി സെക്കൻഡിൽ ഏകദേശം 110 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിലാണ് നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത്. ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ വലിയ വേഗതയായി തോന്നുമെങ്കിലും, ഗാലക്സികൾ തമ്മിലുള്ള അകലം വളരെ കൂടുതലായതുകൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിക്കാൻ കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ എടുക്കുന്നത്.

"കൂട്ടിയിടി" എന്ന് പറയുമ്പോൾ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇടിക്കാൻ സാധ്യത വളരെ കുറവാണ്.ഗാലക്സികളിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ ദൂരമുണ്ട്. അതിനാൽ സൂര്യനും മറ്റ് നക്ഷത്രങ്ങളും തമ്മിൽ നേരിട്ട് ഇടിക്കാൻ സാധ്യതയില്ല.നമ്മുടെ സൂര്യൻ മറ്റൊരു സ്ഥാനത്തേക്ക് തെറിച്ചുപോയേക്കാം, പക്ഷേ ഭൂമിയോ മറ്റ് ഗ്രഹങ്ങളോ നശിപ്പിക്കപ്പെടാൻ സാധ്യത കുറവാണ്. ഈ രണ്ട് ഗാലക്സികളും ചേർന്ന് രൂപപ്പെടുന്ന പുതിയ ഭീമാകാരമായ ഗാലക്സിയെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ 'മിൽക്കോമിഡ' (Milkomeda) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഭാവിയിൽ ഈ കൂട്ടിയിടി നടക്കുമ്പോൾ ഭൂമിയിൽ നിന്നുള്ള രാത്രി ആകാശം അതിമനോഹരമായിരിക്കും. ആൻഡ്രോമിഡ ഗാലക്സി വലുതായി ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞു വരികയും, കൂട്ടിയിടി സമയത്ത് നക്ഷത്ര രൂപീകരണങ്ങൾ കാരണം ആകാശം വർണ്ണാഭമാവുകയും ചെയ്യും.

ചുരുക്കത്തിൽ: ഇതൊരു നശീകരണമല്ല, മറിച്ച് രണ്ട് വലിയ ഗാലക്സികൾ ചേർന്ന് ഒരു പുതിയ നക്ഷത്രസമൂഹം ഉണ്ടാകുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരിണാമത്തിലെ ഒരു സ്വാഭാവിക ഘട്ടം മാത്രമാണിത്.

ടാക്കിയോണുകൾ (Tachyons)

 

ടാക്കിയോൺ എന്നത് സങ്കല്പികമായ (Hypothetical) ഒരു കണികയാണ്. പ്രകാശത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയുന്നവയാണ് ഇവ എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ആധുനിക ഭൗതികശാസ്ത്രമനുസരിച്ച് സാധാരണ വസ്തുക്കൾക്കൊന്നും പ്രകാശവേഗതയെ മറികടക്കാൻ കഴിയില്ല, എന്നാൽ ടാക്കിയോണുകൾ ജനിക്കുന്നത് തന്നെ പ്രകാശത്തേക്കാൾ ഉയർന്ന വേഗതയിലാണെന്ന് സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പറയുന്നു.

 ഇവ എപ്പോഴും പ്രകാശവേഗതയേക്കാൾ (c) കൂടുതൽ വേഗതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. സാധാരണ വസ്തുക്കൾക്ക് വേഗത കൂടുമ്പോൾ ഊർജ്ജം കൂടുന്നു. എന്നാൽ ടാക്കിയോണുകളുടെ കാര്യത്തിൽ വേഗത കുറയുമ്പോൾ ഊർജ്ജം കൂടുകയും, വേഗത പ്രകാശവേഗതയോട് അടുക്കുമ്പോൾ ഊർജ്ജം അനന്തമാവുകയും (Infinite) ചെയ്യുന്നു.ടാക്കിയോണുകൾക്ക് 'സാങ്കല്പിക പിണ്ഡം' ഉണ്ടെന്നാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. ഇത് ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ ഒരു സങ്കല്പമാണ്.

 പ്രകാശത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത് കൊണ്ട്, ടാക്കിയോണുകൾക്ക് സമയത്തിലൂടെ പുറകോട്ട് (Backwards in time) സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ചില സിദ്ധാന്തങ്ങൾ പറയുന്നു. ഇത് പലപ്പോഴും 'കോസാലിറ്റി' (Causality - കാരണവും ഫലവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം) ലംഘിക്കുന്ന ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ഇതുവരെ ശാസ്ത്രീയമായി ടാക്കിയോണുകളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഐൻസ്റ്റീന്റെ 'സ്പെഷ്യൽ തിയറി ഓഫ് റിലേറ്റിവിറ്റി' പ്രകാരം ഇവ നിലനിൽക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെങ്കിലും, പ്രായോഗികമായി ഇവയെ നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ ഇതൊരു ശാസ്ത്രീയ സങ്കല്പം മാത്രമായി തുടരുന്നു.

മറ്റ് ചില കണികകൾ (താരതമ്യം)

നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചത്തിലെ കണികകളെ വേഗതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മൂന്നായി തിരിക്കാം:

 * ടാക്കിയോണുകൾ (Tachyons): എപ്പോഴും പ്രകാശത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവ (സങ്കല്പം മാത്രം).

 * ലക്സോണുകൾ (Luxons): പ്രകാശത്തിന്റെ വേഗതയിൽ മാത്രം സഞ്ചരിക്കുന്നവ (ഉദാഹരണത്തിന് ഫോട്ടോണുകൾ).

 * ടാർഡിയോണുകൾ (Tardyons/Bradyons): പ്രകാശത്തേക്കാൾ കുറഞ്ഞ വേഗതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവ (നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ സാധാരണ വസ്തുക്കളും).

ടാക്കിയോണുകളെക്കുറിച്ച് (Tachyons) കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു. ഇത് പ്രധാനമായും ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ സങ്കീർണ്ണമായ ചില ആശയങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.

ഐൻസ്റ്റീന്റെ 'സ്പെഷ്യൽ റിലേറ്റിവിറ്റി' (E = mc^2) അനുസരിച്ച്, പിണ്ഡമുള്ള (Mass) ഒരു വസ്തുവിനെ പ്രകാശവേഗതയിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ അനന്തമായ ഊർജ്ജം ആവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ട് സാധാരണ വസ്തുക്കൾക്ക് പ്രകാശവേഗത കൈവരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

എന്നാൽ ടാക്കിയോണുകളുടെ കാര്യത്തിൽ ഈ നിയമം അല്പം വ്യത്യസ്തമാണ്. അവ എപ്പോഴും പ്രകാശവേഗതയ്ക്ക് മുകളിലായതുകൊണ്ട്, അവയ്ക്ക് പ്രകാശവേഗതയിലേക്ക് താഴാൻ കഴിയില്ല. അതായത്, ടാക്കിയോണുകൾക്ക് പ്രകാശവേഗത ഒരു 'താഴ്ന്ന പരിധി' (Lower bound) പോലെയാണ്.

ടാക്കിയോണുകളുടെ ഏറ്റവും കൗതുകകരമായ വശം അവയ്ക്ക് 'നെഗറ്റീവ് സമയം' (Negative time) ഉണ്ടാകാം എന്നതാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഒരു ടാക്കിയോൺ ഉപയോഗിച്ച് സന്ദേശം അയക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, അത് അയക്കുന്നതിന് മുൻപേ സ്വീകർത്താവിന് ലഭിച്ചേക്കാം! ഇതിനെ 'ടാക്കിയോണിക് ആന്റിടെലിഫോൺ' (Tachyon Antitelephone) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ആധുനിക ക്വാണ്ടം ഫീൽഡ് തിയറിയിൽ (Quantum Field Theory), ടാക്കിയോണുകൾ എന്നത് ഒരു 'അസ്ഥിരതയുടെ' (Instability) ലക്ഷണമാണ്. ഒരു സിസ്റ്റത്തിൽ ടാക്കിയോണുകൾ ഉണ്ടെന്ന് കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ആ സിസ്റ്റം കൂടുതൽ സ്ഥിരതയുള്ള മറ്റൊരു അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നാണ് അർത്ഥം. ഇതിനെ 'ടാക്കിയോൺ കണ്ടൻസേഷൻ' (Tachyon Condensation) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഫിഷർ സ്പേസ് പെൻ (Fisher Space Pen) -

 

ബഹിരാകാശയാത്രികർക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യേകം നിർമ്മിച്ച ഒരു പേനയാണിത്. സാധാരണ പേനകൾ ബഹിരാകാശത്തെ ശൂന്യതയിലോ (Vacuum) ഗുരുത്വാകർഷണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലോ (Zero Gravity) പ്രവർത്തിക്കില്ല. എന്നാൽ ഫിഷർ സ്പേസ് പെൻ ഏത് അവസ്ഥയിലും മികച്ച രീതിയിൽ എഴുതാൻ സഹായിക്കുന്നു.

സാധാരണ പേനകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് Gravity (ഗുരുത്വാകർഷണം) ഉപയോഗിച്ചാണ്. മഷി താഴേക്ക് ഒഴുകിയാലേ എഴുതാൻ പറ്റൂ. എന്നാൽ സ്പേസ് പെൻ താഴെ പറയുന്ന പ്രത്യേകതകളാൽ വ്യത്യസ്തമാകുന്നു:

ബഹിരാകാശത്തെ ഭാരമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഇത് സുഗമമായി എഴുതും. പേന തലകീഴായി പിടിച്ചാലും വശങ്ങളിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു പിടിച്ചാലും മഷി തടസ്സമില്ലാതെ വരും.വളരെ തണുപ്പുള്ള കാലാവസ്ഥയിലും (-30^{\circ}F) കഠിനമായ ചൂടിലും (250^{\circ}F) ഇത് പ്രവർത്തിക്കും. വെള്ളത്തിനടിയിൽ വെച്ചോ എണ്ണമയമുള്ള കടലാസിലോ പോലും ഈ പേന ഉപയോഗിച്ച് എഴുതാം.

ഈ പേനയുടെ പ്രധാന രഹസ്യം അതിന്റെ Ink Cartridge ആണ്. മഷി നിറച്ച കാട്രിഡ്ജിനുള്ളിൽ നൈട്രജൻ വാതകം ഉയർന്ന മർദ്ദത്തിൽ (Nitrogen gas pressure) നിറച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് മഷിയെ പന്തിന്റെ (ballpoint) അറ്റത്തേക്ക് നിരന്തരം തള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കും.സാധാരണ മഷിക്ക് പകരം പ്രത്യേകതരം കട്ടിയുള്ള (Gel-like) മഷിയാണ് ഇതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. എഴുതുന്ന സമയത്ത് പന്തിന്റെ ഉരുളൽ കാരണം മഷി ദ്രാവക രൂപത്തിലാവുകയും എഴുതിക്കഴിയുമ്പോൾ വീണ്ടും കട്ടിയാവുകയും ചെയ്യുന്നു.

പലരും വിശ്വസിക്കുന്നത് നാസ (NASA) കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ ചിലവാക്കിയാണ് ഈ പേന നിർമ്മിച്ചത് എന്നാണ്. എന്നാൽ ഇത് തെറ്റായ ധാരണയാണ്.പോൾ സി. ഫിഷർ (Paul C. Fisher): ഇദ്ദേഹമാണ് ഈ പേന കണ്ടുപിടിച്ചത്. ഏകദേശം 10 ലക്ഷം ഡോളർ സ്വന്തം നിലയിൽ ചിലവാക്കിയാണ് അദ്ദേഹം ഇത് വികസിപ്പിച്ചത്.

 1967-ൽ നാസ ഈ പേനകൾ പരീക്ഷിച്ച് വിജയിക്കുകയും അപ്പോളോ (Apollo) ദൗത്യങ്ങളിൽ ഇത് ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് റഷ്യൻ ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികളും ഇത് ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങി.

ബഹിരാകാശത്ത് പേനയ്ക്ക് പകരം പെൻസിൽ ഉപയോഗിച്ചൂടെ എന്ന് പലരും ചോദിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ പെൻസിലിന്റെ ഗ്രാഫൈറ്റ് പൊടി ചെറിയ കഷണങ്ങളായി പാറി നടക്കുന്നത് ബഹിരാകാശ വാഹനത്തിലെ ഇലക്ട്രിക് സർക്യൂട്ടുകൾക്ക് കേടുപാടുകൾ വരുത്താൻ സാധ്യതയുള്ളതിനാലാണ് സുരക്ഷിതമായ സ്പേസ് പെന്നുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

ഓറിയോൺ (Orion) ബഹിരാകാശ പേടകം

 

നാസയുടെ ആർട്ടെമിസ് (Artemis) ദൗത്യങ്ങളിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗമാണ് ഓറിയോൺ (Orion) ബഹിരാകാശ പേടകം. മനുഷ്യനെ വീണ്ടും ചന്ദ്രനിലെത്തിക്കാനും അവിടെനിന്ന് ചൊവ്വയിലേക്കുള്ള യാത്രകൾക്ക് അടിത്തറയിടാനുമാണ് ഇത് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്.

ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ദൂരെയുള്ള ബഹിരാകാശ യാത്രകൾക്കായി നിർമ്മിച്ച അത്യാധുനിക പേടകമാണ് ഓറിയോൺ. ഇതിന് പ്രധാനമായും മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളുണ്ട്:

 * ക്രൂ മോഡ്യൂൾ (Crew Module): ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾ താമസിക്കുന്ന ഭാഗം. നാല് പേർക്ക് വരെ ഇതിൽ യാത്ര ചെയ്യാം.

 * സർവീസ് മോഡ്യൂൾ (Service Module): യൂറോപ്യൻ സ്പേസ് ഏജൻസി (ESA) നിർമ്മിച്ച ഈ ഭാഗമാണ് പേടകത്തിന് ആവശ്യമായ വൈദ്യുതി, ഓക്സിജൻ, വെള്ളം എന്നിവ നൽകുന്നത്. ഇതിലാണ് പേടകത്തിന്റെ പ്രധാന എഞ്ചിനും ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

 * ലോഞ്ച് അബോർട്ട് സിസ്റ്റം (Launch Abort System): വിക്ഷേപണ സമയത്ത് എന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിക്കുകയാണെങ്കിൽ സഞ്ചാരികൾ ഇരിക്കുന്ന മോഡ്യൂളിനെ സുരക്ഷിതമായി റോക്കറ്റിൽ നിന്ന് മാറ്റാനുള്ള സംവിധാനമാണിത്.

 * ആർട്ടെമിസ് 1: 2022-ൽ ഓറിയോൺ മനുഷ്യരില്ലാതെ ചന്ദ്രനെ വലംവെച്ച് വിജയകരമായി തിരിച്ചെത്തി. പേടകത്തിന്റെ കരുത്ത് പരിശോധിക്കാനായിരുന്നു ഈ യാത്ര.

 * ആർട്ടെമിസ് 2: അടുത്ത ഘട്ടത്തിൽ ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികളുമായി ഓറിയോൺ ചന്ദ്രനെ വലംവെക്കും.

 * ആർട്ടെമിസ് 3: ഈ ദൗത്യത്തിലൂടെയാണ് മനുഷ്യൻ ഓറിയോണിൽ ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിലെത്തുകയും അവിടെനിന്ന് ലാൻഡർ വഴി ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നത്.

ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് തിരികെ വരുമ്പോൾ മണിക്കൂറിൽ ഏകദേശം 40,000 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിലായിരിക്കും പേടകം അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നത്. ഈ സമയത്തുണ്ടാകുന്ന 2,800 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് ചൂടിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ താപകവചമാണ് ഓറിയോണിലുള്ളത്.

 ഭൂമിയുടെ കാന്തികവലയത്തിന് പുറത്തുള്ള മാരകമായ വികിരണങ്ങളിൽ (Radiation) നിന്ന് സഞ്ചാരികളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പ്രത്യേക കവചങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്.

യാത്ര കഴിഞ്ഞ് പസഫിക് സമുദ്രത്തിലാണ് ഓറിയോൺ പാരച്യൂട്ടുകളുടെ സഹായത്തോടെ പതിക്കുന്നത്.

ചന്ദ്രൻ ഒരു തുടക്കം മാത്രമാണ്. ഓറിയോൺ പേടകത്തെ മെച്ചപ്പെടുത്തി ഭാവിയിൽ മനുഷ്യനെ ചൊവ്വയിലേക്ക് (Mars) എത്തിക്കുക എന്നതാണ് നാസയുടെ ദീർഘകാല ലക്ഷ്യം. ഇതിനായി ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ നിർമ്മിക്കുന്ന 'ഗേറ്റ്‌വേ' (Gateway) എന്ന സ്പേസ് സ്റ്റേഷനുമായി ഓറിയോൺ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടും.

വാൻ അലൻ റേഡിയേഷൻ ബെൽറ്റ് (Van Allen Radiation Belt)

 

ഭൂമിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ബഹിരാകാശത്ത് ചാർജുള്ള കണികകൾ (Electrically charged particles) വൻതോതിൽ കാണപ്പെടുന്ന മേഖലയെയാണ് വാൻ അലൻ റേഡിയേഷൻ ബെൽറ്റ് (Van Allen Radiation Belt) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള സൗരവാതങ്ങളും (Solar wind) കോസ്മിക് കിരണങ്ങളും ഭൂമിയുടെ കാന്തികമണ്ഡലത്തിൽ (Magnetosphere) കുടുങ്ങിപ്പോകുമ്പോഴാണ് ഇവ രൂപപ്പെടുന്നത്.

ഭൂമിക്ക് ഒരു വലിയ കാന്തികമണ്ഡലമുണ്ട്. സൂര്യനിൽ നിന്ന് അതിവേഗത്തിൽ വരുന്ന പ്രോട്ടോണുകളും ഇലക്ട്രോണുകളും ഭൂമിയുടെ അടുത്തെത്തുമ്പോൾ ഈ കാന്തികമണ്ഡലം അവയെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നു. ഇങ്ങനെ തടയപ്പെടുന്ന കണികകൾ ഭൂമിയുടെ കാന്തിക രേഖകൾക്ക് ചുറ്റും കറങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഇതാണ് ഒരു 'ബെൽറ്റ്' പോലെ കാണപ്പെടുന്നത്.

വാൻ അലൻ ബെൽറ്റിന് പ്രധാനമായും രണ്ട് പാളികളുണ്ട്:

അകത്തെ ബെൽറ്റ് (Inner Belt): 

ഇത് ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 1,000 മുതൽ 12,000 കിലോമീറ്റർ വരെ ഉയരത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ പ്രധാനമായും ഊർജ്ജസ്വലരായ പ്രോട്ടോണുകളാണ് ഉള്ളത്.

പുറത്തെ ബെൽറ്റ് (Outer Belt):

 ഇത് ഏകദേശം 13,000 മുതൽ 60,000 കിലോമീറ്റർ വരെ ഉയരത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ കൂടുതലായും ഇലക്ട്രോണുകളാണ് ഉള്ളത്. സൂര്യനിലെ മാറ്റങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഈ ബെൽറ്റിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ മാറ്റം വരാം.

 സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള ദോഷകരമായ വികിരണങ്ങൾ നേരിട്ട് ഭൂമിയിൽ പതിക്കാതെ ഈ ബെൽറ്റുകൾ നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഇവ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഭൂമിയിലെ ജീവജാലങ്ങൾക്ക് റേഡിയേഷൻ വലിയ ഭീഷണിയാകുമായിരുന്നു.

കൃത്രിമ ഉപഗ്രഹങ്ങൾക്കും ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരികൾക്കും ഈ മേഖല അപകടകരമാണ്. ഇവിടുത്തെ ഉയർന്ന റേഡിയേഷൻ ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ വിക്ഷേപിക്കുമ്പോൾ ഈ ബെൽറ്റുകളെ കണക്കിലെടുക്കാറുണ്ട്.

1958-ൽ അമേരിക്കയുടെ ആദ്യ ഉപഗ്രഹമായ എക്സ്പ്ലോറർ 1 (Explorer 1) ആണ് ഇത് കണ്ടെത്തിയത്. ജയിംസ് വാൻ അലൻ (James Van Allen) എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞനാണ് ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ആദരസൂചകമായാണ് ഇതിന് 'വാൻ അലൻ ബെൽറ്റ്' എന്ന് പേരിട്ടത്.

ചില സമയങ്ങളിൽ ഈ ബെൽറ്റുകളിലെ കണികകൾ ഭൂമിയുടെ ധ്രുവപ്രദേശങ്ങളിലെ അന്തരീക്ഷവുമായി കൂട്ടിയിടിക്കാറുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഫലമായാണ് ആകാശത്ത് മനോഹരമായ പച്ചയും ചുവപ്പും നിറത്തിലുള്ള വെളിച്ചം (Aurora Borealis & Aurora Australis) ഉണ്ടാകുന്നത്.

ചുരുക്കത്തിൽ, വാൻ അലൻ ബെൽറ്റ് ഭൂമിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഒരു അദൃശ്യമായ സംരക്ഷണ കവചമാണ്, എന്നാൽ ബഹിരാകാശ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് ഇതൊരു വെല്ലുവിളി കൂടിയാണ്.

സ്റ്റാൻലി കുബ്രിക് (Stanley Kubrick)

 

സ്റ്റാൻലി കുബ്രിക് (Stanley Kubrick) എന്ന വിഖ്യാത സംവിധായകനെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും (Reality), രസകരമായ അനുമാനങ്ങളെയും (Hypothesis/Theories) കുറിച്ച് ലളിതമായി താഴെ വിവരിക്കുന്നു.

സിനിമാ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള സംവിധായകരിൽ ഒരാളാണ് കുബ്രിക്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമകളുടെ ചില പ്രത്യേകതകൾ ഇവയാണ്:ഒരു സീൻ മികച്ചതാക്കാൻ നൂറുകണക്കിന് തവണ അദ്ദേഹം 'റീടേക്ക്' എടുക്കുമായിരുന്നു. അഭിനേതാക്കളെ ഇത് പലപ്പോഴും തളർത്തിയിട്ടുണ്ട്. സ്പേസ് ഒഡീസി (2001: A Space Odyssey) എന്ന ചിത്രത്തിൽ, മനുഷ്യൻ ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ബഹിരാകാശ യാത്രയെ ഇത്ര കൃത്യമായി ആവിഷ്കരിച്ചത് വലിയ അത്ഭുതമായിരുന്നു.

 ക്യാമറ ഒരു നിശ്ചിത ബിന്ദുവിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിച്ച് ദൃശ്യങ്ങൾ ചിത്രീകരിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി വളരെ പ്രശസ്തമാണ്.

കുബ്രിക്കിന്റെ സിനിമകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഒരുപാടുണ്ട്. അതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ചിലത്.ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഗൂഢാലോചന സിദ്ധാന്തം (Conspiracy Theory) ഇതാണ്: "അമേരിക്കയുടെ ചന്ദ്രയാത്ര (Apollo 11) വ്യാജമായിരുന്നുവെന്നും അത് ചിത്രീകരിച്ചത് കുബ്രിക് ആണെന്നും" ഒരു വിഭാഗം വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതിന് തെളിവായി അവർ പറയുന്നത്: The Shining എന്ന സിനിമയിലെ കുട്ടിയുടെ വസ്ത്രത്തിൽ 'Apollo 11' എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് കുബ്രിക് നൽകിയ സൂചനയാണെന്ന് ഇവർ കരുതുന്നു.

ഇത് വെറുമൊരു കിംവദന്തി മാത്രമാണ്. ഇതിന് ശാസ്ത്രീയമായ തെളിവുകളൊന്നുമില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന ചിത്രമായ Eyes Wide Shut റിലീസ് ചെയ്യുന്നതിന് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ് അദ്ദേഹം മരിച്ചത്. ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന രഹസ്യ സംഘടനകളെക്കുറിച്ചുള്ള (Illuminati) സത്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിയതിനാലാണ് അദ്ദേഹം കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്ന് ചിലർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

പ്രധാന സിനിമകൾ

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരിയറിനെ മാറ്റിയ ചില സിനിമകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

| 1968 | 2001: A Space Odyssey | Sci-Fi |

| 1971 | A Clockwork Orange | Crime/Drama |

| 1980 | The Shining | Horror |

| 1987 | Full Metal Jacket | War |

സ്റ്റാൻലി കുബ്രിക്കിന്റെ അവസാന ചിത്രമായ "Eyes Wide Shut" (1999) എന്ന സിനിമ. ഈ സിനിമയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള നിഗൂഢതകൾ സിനിമയേക്കാൾ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചില രസകരമായ കാര്യങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു:

സിനിമയുടെ എഡിറ്റിംഗ് പൂർത്തിയാക്കി വെറും അഞ്ച് ദിവസത്തിന് ശേഷമാണ് കുബ്രിക് അന്തരിച്ചത് (ഹൃദയാഘാതം മൂലം). ഇത് പലരിലും സംശയങ്ങൾ ജനിപ്പിച്ചു. ഈ സിനിമ ചിത്രീകരിക്കാൻ ഏകദേശം 400 ദിവസങ്ങൾ എടുത്തു. ലോക സിനിമയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം തുടർച്ചയായി ചിത്രീകരിച്ച സിനിമ എന്ന ഗിന്നസ് വേൾഡ് റെക്കോർഡ് ഇതിനുണ്ട്.

സിനിമയുടെ സെറ്റിൽ അതിശക്തമായ സുരക്ഷയായിരുന്നു. പുറംലോകം ഒന്നും അറിയാതിരിക്കാൻ കുബ്രിക് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.ഈ സിനിമ വെറുമൊരു കഥയല്ലെന്നും, ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന എലൈറ്റ് ഗ്രൂപ്പുകളുടെ (Elite Societies) രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്താൻ കുബ്രിക് ശ്രമിച്ചതാണെന്നും പലരും വിശ്വസിക്കുന്നു.

സിനിമയിലെ മാസ്ക് ധരിച്ചുള്ള പാർട്ടി സീനുകൾ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലെ രഹസ്യ സംഘടനകളുടെ ആചാരങ്ങളാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. കുബ്രിക് ഈ സത്യങ്ങൾ പുറത്തുവിട്ടതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്ന് ഗൂഢാലോചന സിദ്ധാന്തക്കാർ (Conspiracy theorists) വാദിക്കുന്നു.

 സിനിമയുടെ യഥാർത്ഥ ദൈർഘ്യത്തിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 20 മിനിറ്റോളം വരുന്ന ഭാഗങ്ങൾ സ്റ്റുഡിയോ അധികൃതർ നീക്കം ചെയ്തുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഈ സീനുകളിൽ അതീവ രഹസ്യമായ കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്.

 "Eyes Wide Shut" എന്ന പേര് തന്നെ ഒരു വൈരുദ്ധ്യമാണ്. സത്യങ്ങൾ നമ്മുടെ കൺമുന്നിൽ ഉണ്ടായിട്ടും നമ്മൾ അത് കാണാത്തതുപോലെ നടിക്കുന്നു (അല്ലെങ്കിൽ കണ്ണടച്ചിരിക്കുന്നു) എന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥമായി പലരും വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്.

മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ വിശ്വാസം, ലൈംഗികത, അധികാരശക്തികൾ എങ്ങനെ സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്നു എന്നിവയാണ് സിനിമ പ്രധാനമായും ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്. ടോം ക്രൂസും നിക്കോൾ കിഡ്‌മാനും തങ്ങളുടെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രകടനങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഇതിൽ കാഴ്ചവെച്ചത്.

The Wood Wide Web

 

"Wood Wide Web" എന്നത് പ്രകൃതിയിലെ അതിശയകരമായ ഒരു പ്രതിഭാസമാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, കാട്ടിലെ മരങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം സംസാരിക്കാനും സഹായിക്കാനും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു രഹസ്യ നെറ്റ്‌വർക്ക് ആണിത്.

മണ്ണടിയിൽ കാണപ്പെടുന്ന മൈക്കോറൈസൽ ഫംഗസുകൾ (Mycorrhizal Fungi) ആണ് ഈ ശൃംഖല നിർമ്മിക്കുന്നത്. മരങ്ങളുടെ വേരുകളുമായി ഈ ഫംഗസുകൾ ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് മരങ്ങളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നൂൽരൂപത്തിലുള്ള വലയാണിത്.

നമ്മുടെ ഇന്റർനെറ്റ് കേബിളുകൾ പോലെ ഈ ഫംഗസ് നൂലുകൾ (Hyphae) മണ്ണിലൂടെ പടർന്നു കിടക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ മരങ്ങൾ പല കാര്യങ്ങളും കൈമാറുന്നു: വലിയ മരങ്ങൾ സൂര്യപ്രകാശം ലഭിക്കാത്ത ചെറിയ തൈകൾക്ക് പഞ്ചസാരയും പോഷകങ്ങളും കൈമാറുന്നു.ഒരു മരത്തെ പ്രാണികളോ രോഗങ്ങളോ ആക്രമിച്ചാൽ, ആ മരം ഈ ശൃംഖലയിലൂടെ മറ്റുള്ളവർക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് (Chemical signals) നൽകുന്നു. ഇത് കേൾക്കുന്ന മറ്റ് മരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പ്രതിരോധ സംവിധാനം ശക്തമാക്കുന്നു.

ഒരു കാട്ടിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കൂടിയ മരങ്ങളാണ് ഈ ശൃംഖലയുടെ കേന്ദ്രം. ഇവയാണ് കാട്ടിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ മരങ്ങൾക്കും ആവശ്യമായ സഹായങ്ങൾ എത്തിച്ചു നൽകുന്നത്.