മെഡുല്ല നെബുല (Medulla Nebula)

 

മെഡുല്ല നെബുല എന്നത് കാസിയോപ്പിയ (Cassiopeia) നക്ഷത്രസമൂഹത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു സൂപ്പർനോവ അവശിഷ്ടമാണ് (Supernova Remnant). ഏകദേശം 10,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരു കൂറ്റൻ നക്ഷത്രം പൊട്ടിത്തെറിച്ചപ്പോഴാണ് ഇത് രൂപപ്പെട്ടത്.

മനുഷ്യ മസ്തിഷ്കത്തിലെ 'മെഡുല്ല ഒബ്ലോംഗേറ്റ' (Medulla Oblongata) എന്ന ഭാഗത്തോട് സാമ്യമുള്ള ആകൃതി ഉള്ളതിനാലാണ് ഇതിന് ഈ പേര് ലഭിച്ചത്. ഇതിന് ഒരു കുമിളയുടെ (Bubble) ആകൃതിയാണുള്ളത്. പൊട്ടിത്തെറിച്ച നക്ഷത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള വാതകങ്ങൾ ബഹിരാകാശത്തേക്ക് വ്യാപിച്ചാണ് ഈ ഷെൽ രൂപപ്പെട്ടത്.ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 10,000 പ്രകാശവർഷം അകലെയാണ് ഇത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഇതിൽ ഓക്സിജൻ, നിയോൺ തുടങ്ങിയ മൂലകങ്ങൾ ധാരാളമായി കാണപ്പെടുന്നു. ഈ നെബുല വളരെ മങ്ങിയതായതിനാൽ (Faint), സാധാരണ ദൂരദർശിനികൾ ഉപയോഗിച്ച് കാണാൻ പ്രയാസമാണ്. അത്യാധുനിക ക്യാമറകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള 'ലോംഗ് എക്സ്പോഷർ' ഫോട്ടോഗ്രാഫിയിലൂടെയാണ് ഇതിന്റെ മനോഹരമായ ദൃശ്യങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത്.

പലപ്പോഴും ആളുകൾ മെഡൂസ നെബുലയുമായി (Medusa Nebula) ഇതിനെ മാറി ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. മെഡൂസ നെബുല (Abell 21) മിഥുനം (Gemini) നക്ഷത്രസമൂഹത്തിലാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. ഇത് ഒരു 'പ്ലാനറ്ററി നെബുല'യാണ്.

ഹാംബർഗർ ഗാലക്സി - NGC 3628

 

നക്ഷത്രസമൂഹമായ ചിങ്ങം രാശിയിൽ (Leo Constellation) സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മനോഹരമായ ഒരു ഗാലക്സിയാണ് NGC 3628. ഇതിന്റെ ആകൃതി കാരണം ഇതിനെ 'ഹാംബർഗർ ഗാലക്സി' (Hamburger Galaxy) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഈ ഗാലക്സിയുടെ വശങ്ങൾ (edge-on view) മാത്രമാണ് കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ മധ്യഭാഗത്തുകൂടി കടന്നുപോകുന്ന കട്ടിയുള്ള പൊടിപടലങ്ങളുടെ പാളി (dark dust lane), ഒരു ഹാംബർഗറിന് ഇടയിലെ മാംസം പോലെ തോന്നിപ്പിക്കും. മുകളിലും താഴെയുമുള്ള തിളക്കമുള്ള ഭാഗങ്ങൾ ഹാംബർഗർ ബണ്ണിന് സമാനവുമാണ്.

NGC 3628 ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ഗാലക്സിയല്ല. ഇത് ലിയോ ട്രിപ്പലെറ്റ് എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന മൂന്ന് ഗാലക്സികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒന്നാണ്.

 * M65

 * M66

 * NGC 3628 (ഹാംബർഗർ)

   ഈ മൂന്ന് ഗാലക്സികളും പരസ്പരം ഗുരുത്വാകർഷണം വഴി ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

 ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഏകദേശം 3.5 കോടി പ്രകാശവർഷം (35 million light-years) അകലെയാണ് ഇത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഏതാണ്ട് 1,00,000 പ്രകാശവർഷം വീതിയുള്ള ഈ ഗാലക്സിക്ക് നമ്മുടെ ക്ഷീരപഥത്തോളം (Milky Way) വലിപ്പമുണ്ട്.അയൽ ഗാലക്സികളുമായുള്ള ഗുരുത്വാകർഷണ വലിവ് കാരണം ഈ ഗാലക്സിയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 3,00,000 പ്രകാശവർഷം നീളമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും ഗ്യാസിന്റെയും ഒരു 'വാൽ' പുറത്തേക്ക് നീണ്ടുനിൽക്കുന്നുണ്ട്.1784-ൽ പ്രശസ്ത ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ വില്യം ഹെർഷൽ ആണ് ഇത് കണ്ടെത്തിയത്.

ഈ ഗാലക്സിയിലെ ഗ്യാസും പൊടിപടലങ്ങളും നക്ഷത്രങ്ങൾ കറങ്ങുന്നതിന്റെ വിപരീത ദിശയിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത് എന്ന് ശാസ്ത്രലോകം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്ന ഏതെങ്കിലും ഗാലക്സി കൂട്ടിയിടിയുടെ ഫലമായിരിക്കാം ഇതെന്നാണ് കരുതപ്പെടുന്നത്.

ഹാംബർഗർ ഗാലക്സി ഉൾപ്പെടുന്ന ലിയോ ട്രിപ്പലെറ്റ് (Leo Triplet) ഗ്രൂപ്പിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, മൂന്ന് ഗാലക്സികളും തമ്മിലുള്ള "ഗുരുത്വാകർഷണ യുദ്ധം" ശ്രദ്ധേയമാണ്.

അയൽ ഗാലക്സികളായ M65, M66 എന്നിവയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണം കാരണം NGC 3628-ന്റെ ആകൃതിയിൽ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഡിസ്ക് ഭാഗം നേർരേഖയിലല്ലാതെ അല്പം വക്രിച്ചാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.ഈ ഗാലക്സികൾ തമ്മിലുള്ള വലിപ്പമേറിയ വടംവലി കാരണം അന്തരീക്ഷത്തിലെ വാതകങ്ങൾ കൂട്ടിയിടിക്കുകയും ധാരാളം പുതിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ ജനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മറ്റ് ഗാലക്സികളെ നമ്മൾ മുകളിൽ നിന്നോ ചരിഞ്ഞോ ആണ് കാണാറുള്ളത് (ഉദാഹരണത്തിന് ആൻഡ്രോമീഡ). എന്നാൽ ഹാംബർഗർ ഗാലക്സി കൃത്യമായി വശങ്ങളിൽ നിന്ന് (Edge-on) കാണാൻ സാധിക്കുന്നത് കൊണ്ട്, ഒരു ഗാലക്സിയുടെ ഡിസ്കിന്റെ കനം അളക്കാനും അതിലെ പൊടിപടലങ്ങൾ നക്ഷത്രവെളിച്ചത്തെ എങ്ങനെ തടയുന്നു എന്ന് പഠിക്കാനും ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ഇത് വലിയ സഹായമാണ്.

NGC 3247 അഥവാ Whirling Dervish Nebula

 

ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഏകദേശം 13,700 പ്രകാശവർഷം അകലെ, 'കരീന' (Carina) എന്ന നക്ഷത്രരാശിയിലാണ് ഈ നെബുല സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഇതൊരു H II റീജിയൺ (H II region) ആണ്. അതായത്, അയോണീകരിക്കപ്പെട്ട ഹൈഡ്രജൻ വാതകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, പുതിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ ജനിക്കുന്ന ഒരിടമാണിത്.

'Whirling Dervish' എന്ന പേരിന് പിന്നിൽ -

സൂഫി നർത്തകർ (Dervish) വട്ടം ചുറ്റി നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലേ? ഈ നെബുലയുടെ ആകൃതിയും വാതകങ്ങളുടെ വിന്യാസവും ആ നൃത്തത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇതിന് 'Whirling Dervish Nebula' എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്. ബഹിരാകാശത്തെ വാതകങ്ങളും പൊടിപടലങ്ങളും ഒരു ചുഴി പോലെ കറങ്ങുന്നതായാണ് ചിത്രങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നത്.

 ഇവിടെ പുതിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ നിരന്തരം ജനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഏകദേശം 2,200-ലധികം നക്ഷത്രങ്ങൾ ഈ നെബുലയ്ക്കുള്ളിൽ ഉണ്ടെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഈ നെബുലയുടെ കേന്ദ്രഭാഗത്തായി വളരെ തിളക്കമുള്ളതും വലുതുമായ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടം (Star Cluster) ഉണ്ട്. ഇതിനെയാണ് വെസ്റ്റർലണ്ട് 2 എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

 ഈ നെബുല ഏകദേശം 300 മുതൽ 400 വരെ പ്രകാശവർഷം വിസ്തൃതിയിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു ശാസ്ത്രീയമായ കാറ്റലോഗുകളിൽ ഇതിനെ RCW 49 എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്.

നെബുലയ്ക്കുള്ളിലെ പുതിയ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ശക്തമായ വികിരണങ്ങളും (Radiation) 'സ്റ്റെല്ലാർ വിൻഡ്സ്' (Stellar Winds) എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഊർജ്ജപ്രവാഹവും ചുറ്റുമുള്ള വാതകങ്ങളെ തള്ളിമാറ്റുന്നു. ഇത് വാതകമേഘങ്ങളിൽ വലിയ കുഴികളും മനോഹരമായ ചുഴികളും രൂപപ്പെടുത്താൻ കാരണമാകുന്നു. നാസയുടെ സ്‌പിറ്റ്‌സർ (Spitzer) ടെലിസ്‌കോപ്പ് ഇൻഫ്രാറെഡ് കിരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഈ നെബുലയുടെ അതീവ സുന്ദരമായ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തിയിട്ടുണ്ട്.

സൂട്ട് പ്ലാനറ്റുകൾ -Soot Planets

 

സൂട്ട് പ്ലാനറ്റുകൾ (Soot Planets) അഥവാ കാർബൺ പ്ലാനറ്റുകൾ എന്നത് പ്രപഞ്ചത്തിലെ വളരെ കൗതുകകരമായ ഒരു പ്രതിഭാസമാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, നമ്മുടെ ഭൂമിയിൽ സിലിക്കേറ്റുകളും (മണലും പാറയും) ഓക്സിജനും കൂടുതലായി കാണപ്പെടുമ്പോൾ, ഈ ഗ്രഹങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും കാർബൺ ആയിരിക്കും.

സാധാരണ ഗ്രഹങ്ങളിൽ ഓക്സിജന്റെ അളവ് കാർബണിനേക്കാൾ കൂടുതലായിരിക്കും. എന്നാൽ ഒരു നക്ഷത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള പൊടിപടലങ്ങളിൽ കാർബൺ ഓക്സിജനേക്കാൾ കൂടുതലാണെങ്കിൽ അവിടെ കാർബൺ പ്ലാനറ്റുകൾ രൂപപ്പെടുന്നു. ഇവയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലും ഉപരിതലത്തിലും കാർബൺ സംയുക്തങ്ങൾ (Soot/കരി) ധാരാളമായി കാണപ്പെടുന്നതിനാലാണ് ഇവയെ സൂട്ട് പ്ലാനറ്റുകൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

 ഈ ഗ്രഹങ്ങളുടെ അന്തരീക്ഷം കട്ടിയുള്ള കരിയും പുകയും നിറഞ്ഞതായിരിക്കും. അതിനാൽ ഇവയ്ക്ക് കറുത്ത നിറമായിരിക്കും. പ്രകാശത്തെ ഇവ വളരെ കുറച്ചു മാത്രമേ പ്രതിഫലിപ്പിക്കൂ. ഉപരിതലത്തിൽ വെള്ളത്തിന് പകരം മീഥെയ്ൻ പോലുള്ള ഹൈഡ്രോകാർബണുകളുടെ ദ്രവരൂപത്തിലുള്ള തടാകങ്ങളോ കടലുകളോ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നാം! ഈ ഗ്രഹങ്ങളുടെ ഉൾഭാഗത്ത് (Core) വൻതോതിൽ കാർബൺ ഉള്ളതിനാൽ, കടുത്ത സമ്മർദ്ദം (Pressure) മൂലം അവിടെ വജ്രത്തിന്റെ പാളികൾ ഉണ്ടായേക്കാം എന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ കരുതുന്നു. ചിലപ്പോൾ വജ്രം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച പർവ്വതങ്ങൾ പോലും അവിടെ കണ്ടേക്കാം.

ഈ ഗ്രഹങ്ങളിലെ അന്തരീക്ഷം വളരെ വിഷലിപ്തമായിരിക്കും. അവിടെ ഓക്സിജൻ ഉണ്ടാകില്ല. പകരം കാർബൺ മോണോക്സൈഡ്, മീഥെയ്ൻ, മറ്റ് കാർബൺ പുകകൾ എന്നിവയായിരിക്കും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത്.

കാർബൺ പ്ലാനറ്റുകളെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഉദാഹരണമാണ് 55 Cancri e (55 കാൻക്രി ഇ). ഇതിനെ പലപ്പോഴും "വജ്ര ഗ്രഹം" (Diamond Planet) എന്ന് വിളിക്കാറുണ്ട്. ഇതിന്റെ സവിശേഷതകൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

55 Cancri e: വജ്രങ്ങളുടെ ലോകം

 ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 40 പ്രകാശവർഷം അകലെയാണ് ഈ ഗ്രഹം.ഇത് ഭൂമിയേക്കാൾ ഏകദേശം രണ്ട് മങ്ങ് വലിപ്പമുള്ള ഒരു "സൂപ്പർ എർത്ത്" (Super-Earth) ആണ്. ഇത് അതിന്റെ നക്ഷത്രത്തോട് വളരെ അടുത്തായതിനാൽ ഉപരിതല താപനില ഏകദേശം 2400°C വരെ ഉയരാം. ഇത്രയും ഉയർന്ന ചൂടിൽ ഈ ഗ്രഹത്തിന്റെ ഉപരിതലം ഉരുകിയ ലാവ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞതാകാം. ഈ ഗ്രഹത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്ന് ഭാഗവും വജ്രമായിരിക്കാം എന്നാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ കണക്കുകൂട്ടൽ. കൽക്കരിയും ഗ്രാഫൈറ്റും കടുത്ത സമ്മർദ്ദത്തിന് വിധേയമാകുമ്പോഴാണല്ലോ വജ്രം ഉണ്ടാകുന്നത്. ഈ ഗ്രഹത്തിലെ കാർബണിന്റെ അമിത സാന്നിധ്യവും ഉയർന്ന മർദ്ദവും ഇതിന് കാരണമാകുന്നു.

ഭൂമിയിൽ മണലും മണ്ണും ഉള്ളതുപോലെ അവിടെ കറുത്ത ഗ്രാഫൈറ്റ് പൊടികളും കരിയും (Soot) നിറഞ്ഞ മൈതാനങ്ങളായിരിക്കും.കാർബൺ സംയുക്തങ്ങൾ നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷമായതിനാൽ പകൽ സമയത്ത് ആകാശം മഞ്ഞയോ ഓറഞ്ചോ നിറത്തിൽ കാണപ്പെടാം. അന്തരീക്ഷത്തിലെ ഹൈഡ്രോകാർബണുകളുടെ സാന്നിധ്യം കാരണം ഈ ഗ്രഹങ്ങളിൽ പെട്രോളിയം ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടേതിന് സമാനമായ രൂക്ഷമായ മണം അനുഭവപ്പെട്ടേക്കാം.

NGC 7479 / പ്രൊപ്പല്ലർ ഗാലക്സി' (Propeller Galaxy) അഥവാ 'സൂപ്പർമാൻ ഗാലക്സി' (Superman Galaxy)

 

പെഗാസസ് (Pegasus) നക്ഷത്രസമൂഹത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു ഗാലക്സിയാണ് NGC 7479. ഇതിനെ 'പ്രൊപ്പല്ലർ ഗാലക്സി' (Propeller Galaxy) എന്നും 'സൂപ്പർമാൻ ഗാലക്സി' (Superman Galaxy) എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്.

1. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇതിനെ സൂപ്പർമാൻ ഗാലക്സി എന്ന് വിളിക്കുന്നത്?

ഈ ഗാലക്സിയുടെ ആകൃതിയാണ് ഇതിന് ഇങ്ങനെയൊരു പേര് വരാൻ കാരണം. സാധാരണ സ്പൈറൽ ഗാലക്സികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഇതിന്റെ കൈകൾ (Spiral arms) ഒരു തിരിച്ചിട്ട 'S' എന്ന അക്ഷരം പോലെയാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. ഈ ആകൃതി സൂപ്പർമാന്റെ ചിഹ്നത്തോട് സാമ്യമുള്ളതിനാലാണ് ഇതിനെ 'സൂപ്പർമാൻ ഗാലക്സി' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

2. ശാസ്ത്രീയ സവിശേഷതകൾ

ഇതൊരു ബാർഡ് സ്പൈറൽ ഗാലക്സി (Barred Spiral Galaxy) ആണ്. അതായത് ഇതിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു 'ബാർ' (Bar) കാണപ്പെടുന്നു.ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 105 ദശലക്ഷം പ്രകാശവർഷം അകലെയാണ് ഇത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. 1784-ൽ പ്രശസ്ത ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ വില്യം ഹെർഷൽ ആണ് ഈ ഗാലക്സിയെ ആദ്യമായി കണ്ടെത്തിയത്.

3. പ്രത്യേകതകൾ

ഈ ഗാലക്സിയിൽ നക്ഷത്ര രൂപീകരണം വളരെ വേഗത്തിൽ നടക്കുന്നുണ്ട് (Starburst activity). ഗാലക്സിയുടെ കേന്ദ്രഭാഗത്തും അതിന്റെ കൈകളിലും ധാരാളം പുതിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ ജനിക്കുന്നു. സാധാരണഗതിയിൽ ഗാലക്സികളിലെ നക്ഷത്രങ്ങളും വാതകങ്ങളും ഒരേ ദിശയിലാണ് കറങ്ങാറുള്ളത്. എന്നാൽ NGC 7479-ൽ റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ജെറ്റുകൾ (Radio jets) ഗാലക്സി കറങ്ങുന്നതിന്റെ വിപരീത ദിശയിലാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. ഇത് ശാസ്ത്രജ്ഞരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു അത്ഭുതമാണ്. മറ്റൊരു ചെറിയ ഗാലക്സിയുമായി ഇത് കൂട്ടിയിടിച്ചതാകാം ഇതിന് കാരണം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

ശാസ്ത്രീയ നിഗൂഢതകൾ (Scientific Mysteries)

NGC 7479 വെറുമൊരു മനോഹരമായ ഗാലക്സി മാത്രമല്ല, ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ഇതൊരു വലിയ പഠനവിഷയം കൂടിയാണ്:

ഈ ഗാലക്സിയിലെ നക്ഷത്രങ്ങളും വാതകങ്ങളും ഒരു ദിശയിൽ കറങ്ങുമ്പോൾ, അതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള റേഡിയോ ജെറ്റുകൾ (Radio jets) തികച്ചും വിപരീത ദിശയിലാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. ഏകദേശം 300 ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മറ്റൊരു ചെറിയ ഗാലക്സിയെ NGC 7479 വിഴുങ്ങിയതാകാം (Galactic Cannibalism) ഇതിന് കാരണം എന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ കരുതുന്നു. ഇതൊരു 'സെയ്‌ഫെർട്ട് 2' ഗാലക്സിയാണ്. അതായത്, ഇതിന്റെ കേന്ദ്രഭാഗം (Nucleus) അതിശക്തമായ വികിരണങ്ങൾ പുറത്തുവിടുന്നു. അവിടെ വളരെ സജീവമായ ഒരു സൂപ്പർമാസീവ് ബ്ലാക്ക് ഹോൾ ഉണ്ടെന്നാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

നിങ്ങൾ ഒരു ടെലിസ്കോപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് നോക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഈ ഗാലക്സിയെ കണ്ടെത്താൻ സഹായിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ ഇവയാണ്:

 * നക്ഷത്രസമൂഹം: പെഗാസസ് (Pegasus). ആകാശത്ത് വലിയൊരു ചതുരാകൃതിയിൽ കാണപ്പെടുന്ന 'ഗ്രേറ്റ് സ്ക്വയർ ഓഫ് പെഗാസസ്' എന്ന നക്ഷത്രക്കൂട്ടത്തിന് സമീപമാണ് ഇത്.

 * കാണാൻ കഴിയുന്ന സമയം: വടക്കേ അർദ്ധഗോളത്തിൽ (കേരളം ഉൾപ്പെടെ) ശരത്കാല മാസങ്ങളിലാണ് (സെപ്റ്റംബർ മുതൽ നവംബർ വരെ) ഇത് നന്നായി കാണാൻ കഴിയുക.

 ഇത് ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വളരെ അകലെയായതിനാൽ നഗ്നനേത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് കാണാൻ കഴിയില്ല. ചെറിയ ടെലിസ്കോപ്പിലൂടെ ഒരു മങ്ങിയ പ്രകാശപ്പൊട്ടുപോലെ കാണാമെങ്കിലും, അതിന്റെ 'S' ആകൃതിയും ബാറും വ്യക്തമായി കാണാൻ കുറഞ്ഞത് 8-10 ഇഞ്ച് വ്യാസമുള്ള ടെലിസ്കോപ്പ് ആവശ്യമാണ്.

Herbig-Haro ഹെർബിഗ്-ഹാരോ - 288

 

നക്ഷത്രരൂപീകരണത്തിന്റെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചകളിൽ ഒന്നാണ് HH 288 എന്നറിയപ്പെടുന്ന 'ഡ്രാഗൺ ജെറ്റ്' (The Dragon Jet). ബഹിരാകാശത്തെ വാതകപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു നക്ഷത്രം ജനിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശക്തമായ വാതക പ്രവാഹമാണിത്.

HH എന്നത് Herbig-Haro (ഹെർബിഗ്-ഹാരോ) എന്നതിന്റെ ചുരുക്കപ്പേരാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിലെ തന്മാത്രാ മേഘങ്ങൾക്കുള്ളിൽ (Molecular Clouds) പുതിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ ജനിക്കുമ്പോൾ, അവയുടെ ധ്രുവങ്ങളിൽ നിന്ന് അതിവേഗത്തിൽ വാതകങ്ങൾ പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നു. ഈ വാതകങ്ങൾ ചുറ്റുമുള്ള ബഹിരാകാശ പദാർത്ഥങ്ങളുമായി കൂട്ടിയിടിച്ച് തിളങ്ങുന്ന പ്രകാശമുണ്ടാക്കുന്നു. ഇതിനെയാണ് ഹെർബിഗ്-ഹാരോ വസ്തുക്കൾ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

HH 288-ന്റെ രൂപം ഒരു ഡ്രാഗണിനോട് സാമ്യമുള്ളതിനാലാണ് ഇതിന് ഈ പേര് ലഭിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഒരു അറ്റത്ത് തീ തുപ്പുന്ന ഡ്രാഗണിന്റെ തല പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഭാഗവും, മറുവശത്ത് നീളമുള്ള വാലും കാണാൻ സാധിക്കും.

ഇത് ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 2 കിലോപാർസെക് (ഏകദേശം 6,500 പ്രകാശവർഷം) അകലെ കാസിയോപ്പിയ (Cassiopeia) നക്ഷത്രസമൂഹത്തിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.ഇതിന്റെ നീളം ഏകദേശം 2.6 പാർസെക് (8.5 പ്രകാശവർഷം) ആണ്. നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഇൻഫ്രാറെഡ് ജെറ്റുകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വലിയ ഒന്നാണിത്.

 IRAS 00342+6347 എന്ന പേരുള്ള ഒരു യുവ നക്ഷത്രമാണ് (Protostar) ഈ ജെറ്റിന് പിന്നിൽ. ഈ നക്ഷത്രത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള വാതക ഡിസ്കിൽ നിന്ന് പദാർത്ഥങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് തെറിക്കുമ്പോഴാണ് ജെറ്റ് രൂപപ്പെടുന്നത്.

 മണിക്കൂറിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ വേഗതയിലാണ് ഈ വാതക പ്രവാഹം സഞ്ചരിക്കുന്നത്.

ഒരു നക്ഷത്രം രൂപം കൊള്ളുമ്പോൾ അത് ചുറ്റുമുള്ള വാതകങ്ങളെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ പദാർത്ഥങ്ങളെല്ലാം നക്ഷത്രത്തിലേക്ക് എത്തുന്നില്ല. നക്ഷത്രത്തിന്റെ ശക്തമായ കാന്തികമണ്ഡലം കാരണം ഒരു ഭാഗം വാതകം നക്ഷത്രത്തിന്റെ വശങ്ങളിലൂടെ അതിവേഗത്തിൽ പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു പോകുന്നു. ഈ പ്രവാഹം തണുത്ത അന്തരീക്ഷ വാതകങ്ങളുമായി കൂട്ടിമുട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന 'ഷോക്ക് വേവ്സ്' (Shock waves) ആണ് നമുക്ക് തിളക്കമുള്ള ജെറ്റുകളായി കാണാൻ കഴിയുന്നത്.

ബഹിരാകാശ ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചും പരിണാമത്തെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ പഠിക്കാൻ HH 288 പോലുള്ള പ്രതിഭാസങ്ങൾ വലിയ സഹായമാണ്.

1. ബൈപോളാർ ഔട്ട്‌ഫ്ലോ (Bipolar Outflow)

HH 288 ഒരു ബൈപോളാർ പ്രതിഭാസമാണ്. അതായത്, ഇതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലുള്ള യുവ നക്ഷത്രത്തിന്റെ (Protostar) രണ്ട് ധ്രുവങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരേസമയം വിപരീത ദിശകളിലേക്ക് വാതക പ്രവാഹങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു.

 * ഇതിൽ വടക്ക് ഭാഗത്തുള്ള ജെറ്റ് കൂടുതൽ തെളിച്ചമുള്ളതും 'ഡ്രാഗണിന്റെ തല' പോലെ തോന്നിക്കുന്നതുമാണ്.

 * തെക്ക് ഭാഗത്തുള്ള ജെറ്റ് താരതമ്യേന മങ്ങിയതും നീളമേറിയതുമാണ്.

2. തന്മാത്രാ ഘടന (Molecular Composition)

ഈ ജെറ്റുകളിൽ പ്രധാനമായും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത് ഹൈഡ്രജൻ തന്മാത്രകൾ (H_2) ആണ്. ഇൻഫ്രാറെഡ് ടെലിസ്കോപ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ച് നിരീക്ഷിക്കുമ്പോൾ ഈ ഹൈഡ്രജൻ തന്മാത്രകൾ തിളങ്ങുന്നതായി കാണാം. കൂടാതെ കാർബൺ മോണോക്സൈഡ് (CO), സിലിക്കൺ മോണോക്സൈഡ് (SiO) എന്നിവയുടെ സാന്നിധ്യവും ഇവിടെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ തന്മാത്രകളുടെ സാന്നിധ്യം ജെറ്റിന്റെ വേഗതയും താപനിലയും അളക്കാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞരെ സഹായിക്കുന്നു.

3. ഷോക്ക് സ്ട്രക്ചറുകൾ (Shock Structures)

ഈ ജെറ്റ് ബഹിരാകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ മുന്നിലുള്ള പദാർത്ഥങ്ങളെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിനെ Bow Shocks എന്ന് വിളിക്കുന്നു (ഒരു ബോട്ട് വെള്ളത്തിലൂടെ വേഗത്തിൽ പോകുമ്പോൾ മുന്നിൽ ഉണ്ടാകുന്ന തിരമാലകൾ പോലെ).

 * HH 288-ൽ ഇത്തരം നിരവധി 'ഷോക്ക് നോഡുകൾ' (Shock nodes) കാണാം.

 * ഇവയുടെ വിന്യാസത്തിൽ നിന്ന്, ഈ നക്ഷത്രം കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ആയിരം വർഷങ്ങളായി കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ വാതകങ്ങൾ പുറന്തള്ളുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

സാധാരണയായി ഇത്തരം ജെറ്റുകൾ വളരെ പെട്ടെന്ന് നശിച്ചുപോകാറാണ് പതിവ്. എന്നാൽ HH 288 അതിന്റെ വലിപ്പം കൊണ്ടും (8.5 പ്രകാശവർഷം!), വ്യക്തമായ രൂപഘടന കൊണ്ടും നക്ഷത്രരൂപീകരണത്തിന്റെ ഒരു 'പാഠപുസ്തകം' പോലെയാണ് ശാസ്ത്രലോകം കണക്കാക്കുന്നത്.

HP Tau

 

നമ്മുടെ ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഏകദേശം 550 പ്രകാശവർഷം അകലെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അതിമനോഹരമായ ഒരു നക്ഷത്രസമൂഹമാണ് HP Tau. ആകാശത്തിലെ ടോറസ് (Taurus) എന്ന നക്ഷത്രസമൂഹത്തിലാണ് ഇത് കാണപ്പെടുന്നത്.

HP Tau എന്നത് കേവലം ഒരു നക്ഷത്രമല്ല, മറിച്ച് മൂന്ന് നക്ഷത്രങ്ങൾ ചേർന്നൊരു കുടുംബമാണ്. ഇതിൽ HP Tau A, HP Tau B, HP Tau C എന്നീ മൂന്ന് നക്ഷത്രങ്ങൾ പരസ്പരം ഗുരുത്വാകർഷണത്താൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു.

ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ഭീമാകാരമായ വാതക പടലങ്ങളും പൊടിപടലങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു മേഘമുണ്ട്. ഇതിനെയാണ് നെബുല എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം ഈ പൊടിപടലങ്ങളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുമ്പോൾ ആ പ്രദേശം തിളങ്ങുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു. ഒരു മൂടൽമഞ്ഞിലൂടെ കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് തെളിക്കുമ്പോൾ ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ പ്രകാശിക്കുന്നത് പോലെയാണിത്.

ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾ വളരെ പ്രായം കുറഞ്ഞവയാണ്—ഏകദേശം 10 ദശലക്ഷം വർഷം മാത്രം. സൂര്യനുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ (സൂര്യന് 4.6 ബില്യൺ വർഷം പ്രായമുണ്ട്) ഇവ ശരിക്കും "കുഞ്ഞു നക്ഷത്രങ്ങളാണ്". ഇവ ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായ ഒരു നക്ഷത്രമായി മാറുന്ന പ്രക്രിയയിലാണ്.

HP Tau ഒരു വേരിയബിൾ സ്റ്റാർ കൂടിയാണ്. അതായത്, ഇതിന്റെ പ്രകാശം എപ്പോഴും ഒരേപോലെയല്ല. ചില സമയങ്ങളിൽ കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതായും മറ്റു ചിലപ്പോൾ മങ്ങിയതായും അനുഭവപ്പെടും. നക്ഷത്രത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിലെ കാന്തിക പ്രവർത്തനങ്ങളോ അല്ലെങ്കിൽ ചുറ്റുമുള്ള പൊടിപടലങ്ങൾ പ്രകാശത്തെ തടയുന്നതോ ആകാം ഇതിന് കാരണം.

ഹബിൾ സ്‌പേസ് ടെലിസ്‌കോപ്പ് (Hubble Space Telescope) എടുത്ത HP Tau-ന്റെ ചിത്രങ്ങൾ പ്രപഞ്ചത്തിലെ നക്ഷത്ര ജനനത്തെക്കുറിച്ചും പരിണാമത്തെക്കുറിച്ചും പഠിക്കാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞരെ വളരെയധികം സഹായിക്കുന്നുണ്ട്.

നക്ഷത്രങ്ങൾ എങ്ങനെ ജനിക്കുന്നു എന്നും വളരുന്നു എന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ ശാസ്ത്രലോകത്തിന് ലഭിച്ച ഒരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് HP Tau. ഇതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു:

ഈ നക്ഷത്രങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും കാണുന്ന വാതകങ്ങളും പൊടിപടലങ്ങളും വെറുതെ കിടക്കുന്നവയല്ല. ഇവ യഥാർത്ഥത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ ജനിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളാണ്. ഇതിനെ 'പ്രോട്ടോപ്ലാനറ്ററി ഡിസ്ക്' (Protoplanetary Disk) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഈ പൊടിപടലങ്ങൾ കാലക്രമേണ ഒന്നുചേർന്ന് ഗ്രഹങ്ങളോ ഉപഗ്രഹങ്ങളോ ആയി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.നമ്മുടെ സൗരയൂഥം കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു എന്നാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ വിശ്വസിക്കുന്നത്.

നാസയുടെ ഹബിൾ സ്‌പേസ് ടെലിസ്‌കോപ്പ് ആണ് HP Tau-ന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ചിത്രങ്ങൾ പുറത്തുവിട്ടത്. ഇതിൽ മധ്യഭാഗത്തായി തിളങ്ങുന്ന മൂന്ന് നക്ഷത്രങ്ങളെയും അവയ്ക്ക് ചുറ്റും വിടർന്നുനിൽക്കുന്ന നീല നിറത്തിലുള്ള പ്രകാശവലയത്തെയും കാണാം.

ഈ നക്ഷത്രസമൂഹത്തിലെ പ്രധാന നക്ഷത്രം ഒരു T Tauri വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടതാണ്. ഇവയുടെ പ്രത്യേകതകൾ ഇവയാണ്:

 * ഇവ ഇപ്പോഴും ചുറ്റുമുള്ള മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് പിണ്ഡം (Mass) സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

 * ഇവയുടെ കാന്തിക മണ്ഡലം വളരെ ശക്തമാണ്.

 * ഇവിടെ ഉണ്ടാകുന്ന വമ്പിച്ച സ്ഫോടനങ്ങൾ കാരണമാണ് നക്ഷത്രത്തിന്റെ തിളക്കം ഇടയ്ക്കിടെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

കാരക്കാസിൽ (Caracas) നടന്ന അന്യഗ്രഹജീവി എൻകൗണ്ടർ

 

1967-ൽ വെനിസ്വേലയിലെ കാരക്കാസിൽ (Caracas) നടന്ന അന്യഗ്രഹജീവി ഏറ്റുമുട്ടൽ ചരിത്രത്തിലെ വളരെ വിചിത്രമായ ഒന്നാണ്. ഡോക്ടർ ജെ. ഗോൺസാലസ് (Dr. J. Gonzalez) എന്ന വ്യക്തിക്കാണ് ഈ അനുഭവം ഉണ്ടായതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.

1967 ഫെബ്രുവരി മാസത്തിൽ ഒരു രാത്രിയിൽ ഡോക്ടർ ഗോൺസാലസ് തന്റെ കാറിൽ കാരക്കാസിന് അടുത്തുള്ള ഒരു വിജനമായ റോഡിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാറിന്റെ എഞ്ചിൻ നിശ്ചലമാവുകയും ലൈറ്റുകൾ അണയുകയും ചെയ്തു.

 കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ഡോക്ടർ, റോഡിന് നടുവിൽ വിചിത്രമായ രൂപമുള്ള രണ്ട് ജീവികളെ കണ്ടു. ഏകദേശം 3 അടി മാത്രം ഉയരമുള്ള, തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും ലോഹനിർമ്മിതമായ വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച ജീവികളായിരുന്നു അവ.

 ആ ജീവികളിൽ ഒന്ന് ഡോക്ടറെ തടയാൻ ശ്രമിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. ഡോക്ടർ അവരെ തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവർക്ക് അസാധാരണമായ കരുത്തുള്ളതായും അവരുടെ ശരീരം വളരെ തണുത്തതായും (ലോഹം പോലെ) അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി.

 ഈ സമയത്ത് റോഡിന് സമീപം വായുവിൽ ഒരു വലിയ പ്രകാശഗോളം (UFO) തങ്ങിനിൽക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. ഈ ചെറിയ ജീവികൾ വേഗത്തിൽ ആ പ്രകാശഗോളത്തിലേക്ക് കയറുകയും അത് അതിവേഗതയിൽ ആകാശത്തേക്ക് മറയുകയും ചെയ്തു.

 ഈ സംഭവത്തിന് ശേഷം ഡോക്ടറുടെ ശരീരത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങൾ പ്രകടമായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ആ ജീവികൾ പിടിച്ച ഭാഗത്ത് നീല നിറത്തിലുള്ള പാടുകൾ ഉണ്ടാവുകയും കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ഈ സംഭവം അക്കാലത്ത് വലിയ വാർത്തയായിരുന്നു. വെനിസ്വേലയിലെ പത്രങ്ങളും റേഡിയോകളും ഇത് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിരുന്നു. സാധാരണക്കാരായ ആളുകൾ പറയുന്ന കഥകളെക്കാൾ ഉപരിയായി, സമൂഹത്തിൽ മാന്യതയുള്ള ഒരു ഡോക്ടർ ഇത് വെളിപ്പെടുത്തിയത് ഈ സംഭവത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

സെഡാലിയ യൂ എഫ് ഒ എൻകൗണ്ടർ -

 

1965-ൽ മിസോറിയിലെ സെഡാലിയയിൽ (Sedalia) നടന്ന ഈ സംഭവം അന്യഗ്രഹജീവികളുമായുള്ള സമ്പർക്കത്തെക്കുറിച്ചുള്ള (UFO encounter) പഠനങ്ങളിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. ഈ കേസിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു:

1965 ഓഗസ്റ്റ് 16-ന് രാത്രി ഏകദേശം 11 മണിയോടെയാണ് ഈ വിചിത്രമായ സംഭവം നടന്നത്. പേര് വെളിപ്പെടുത്താത്ത ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ കാറിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു.വീട്ടിൽ എത്തുന്നതിന് ഏകദേശം 1.6 കിലോമീറ്റർ അകലെ വെച്ച്, റോഡിന് വശത്തുള്ള ഒരു പാടത്ത് വിചിത്രമായ വെളിച്ചവും അതിന് ചുറ്റും പുക പോലെയുള്ള ഒന്ന്  അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു. റോഡരികിലെ ഒരു കുഴിയിലൂടെ നീങ്ങുന്ന രണ്ട് കൂറ്റൻ 'പക്ഷികളെ' അവർ കണ്ടു. എന്നാൽ അവ സാധാരണ പക്ഷികളായിരുന്നില്ല. അതിലൊന്ന് അവരുടെ കാറിന് നേരെ പറന്നു വന്നത് അവരെ ഭയപ്പെടുത്തി.

 ഈ സംഭവത്തിലെ ഏറ്റവും നിഗൂഢമായ വശം 'മിസ്സിംഗ് ടൈം' ആണ്. രാത്രി 11 മണിക്ക് നടന്ന സംഭവത്തിന് ശേഷം അവർ വീട്ടിലെത്തിയത് 12:25-നാണ്. വെറും 1.6 കിലോമീറ്റർ സഞ്ചരിക്കാൻ സാധാരണഗതിയിൽ മിനിറ്റുകൾ മാത്രം മതിയാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒന്നര മണിക്കൂറോളം സമയം എവിടെ പോയി എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവർക്ക് അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പിൽക്കാലത്ത് ഈ കേസ് പഠിച്ച ഗവേഷകർ ഇത് ഒരു 'Close Encounter of the Third Kind' ആയി കണക്കാക്കുന്നു. സാക്ഷിയായ സ്ത്രീ പിന്നീട് ഓർമ്മിച്ചെടുത്ത വിവരങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ആ രൂപങ്ങൾ പക്ഷികളായിരുന്നില്ലെന്നും അന്യഗ്രഹജീവികളുമായി സാമ്യമുള്ളവയായിരുന്നു എന്നും സൂചനകളുണ്ട്.

യു.എഫ്.ഒ (UFO) ഗവേഷകർ ഈ കേസിനെ ഗൗരവമായി കാണുന്നു, കാരണം സമയനഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നത് അന്യഗ്രഹജീവികൾ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന (Alien Abduction) കേസുകളിലെ ഒരു പ്രധാന ലക്ഷണമാണ്.

സെഡാലിയ സംഭവത്തിന് സമാനമായ രീതിയിൽ, 'മിസ്സിംഗ് ടൈം' (Missing Time) അഥവാ സമയനഷ്ടം സംഭവിച്ച മറ്റ് ചില പ്രശസ്തമായ കേസുകളെക്കുറിച്ചും ഇതിന് പിന്നിലെ ശാസ്ത്രീയ വശങ്ങളെക്കുറിച്ചും താഴെ നൽകുന്നു.

1. ബാനി ആൻഡ് ബാർണി ഹിൽ കേസ് (1961)

ഇതാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ അന്യഗ്രഹ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ (Alien Abduction) കേസ്. സെഡാലിയ സംഭവത്തിന് നാല് വർഷം മുമ്പാണ് ഇത് നടന്നത്. ന്യൂ ഹാംഷെയറിൽ വച്ച് ഒരു ദമ്പതികൾ കാറിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ വിചിത്രമായ വെളിച്ചം കാണുകയും, പിന്നീട് അവർക്ക് ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂർ സമയം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്തു.സെഡാലിയയിലെ സ്ത്രീയെപ്പോലെ തന്നെ, ആ രണ്ട് മണിക്കൂർ അവർ എവിടെയായിരുന്നു എന്ന് അവർക്ക് ഓർമ്മയില്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് ഹിപ്നോസിസിലൂടെയാണ് തങ്ങളെ അന്യഗ്രഹജീവികൾ കൊണ്ടുപോയതാണെന്ന വിവരങ്ങൾ അവർ വെളിപ്പെടുത്തിയത്.

2. പാസ്കഗൂള സംഭവം (1973)

 മിസിസിപ്പിയിലെ പാസ്കഗൂള നദിക്കരയിൽ മീൻ പിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന രണ്ട് പുരുഷന്മാർ വിചിത്രമായ ഒരു പേടകം കാണുകയും, നീളമുള്ള കൈകളുള്ള ജീവികൾ തങ്ങളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതായും അവകാശപ്പെട്ടു.

 സെഡാലിയയിലെ സ്ത്രീ കണ്ട "പക്ഷികളെപ്പോലെയുള്ള" രൂപങ്ങൾക്ക് സമാനമായി, വിചിത്രമായ ശാരീരിക ഘടനയുള്ള ജീവികളെയാണ് ഇവർ വിവരിച്ചത്.

എന്താണ് ഈ 'സമയനഷ്ടം' (Missing Time)?

യു.എഫ്.ഒ (UFO) ഗവേഷകർ ഇതിനെ പ്രധാനമായും രണ്ട് രീതിയിൽ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു:

 അന്യഗ്രഹജീവികൾ മനുഷ്യരെ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കായി തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ അവരുടെ ഓർമ്മകൾ മായ്ച്ചു കളയുന്നതിനാലാണ് ഈ സമയനഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് ഒരു വിഭാഗം വിശ്വസിക്കുന്നു.

 തീവ്രമായ ഭയം അല്ലെങ്കിൽ നടുക്കം (Trauma) അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ തലച്ചോറ് ആ നിമിഷങ്ങളിലെ ഓർമ്മകൾ താൽക്കാലികമായി തടഞ്ഞുവെക്കുന്ന "Dissociative Amnesia" എന്ന അവസ്ഥയാണിതെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ പറയുന്നു.

സെഡാലിയ കേസിലെ മറ്റ് രസകരമായ വസ്തുതകൾ

സെഡാലിയ സംഭവത്തിൽ ആ സ്ത്രീ കണ്ട "പക്ഷികൾക്ക്" ചില പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു:

 * അവയ്ക്ക് മനുഷ്യന്റെ അത്രയും വലിപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

 * അവയുടെ ചലനങ്ങൾ വളരെ വേഗതയുള്ളതായിരുന്നു.

 * കാറിന് നേരെ അവ വന്നപ്പോൾ ശക്തമായ ഒരു കാറ്റ് അനുഭവപ്പെട്ടതായി അവർ പറഞ്ഞിരുന്നു.

"Phoenix Lights" -ഫീനിക്സ് ലൈറ്റുകൾ

 

1997-ൽ നടന്ന "Phoenix Lights" (ഫീനിക്സ് ലൈറ്റുകൾ) എന്നത് ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ യുഎഫ്ഒ (UFO) കാഴ്ചകളിൽ ഒന്നാണ്. ഇതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ലളിതമായ വിശദീകരണം താഴെ നൽകുന്നു:

1997 മാർച്ച് 13-ന് അമേരിക്കയിലെ അരിസോണയിലുള്ള ഫീനിക്സ് (Phoenix) നഗരത്തിലും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ആകാശത്ത് വിചിത്രമായ വെളിച്ചങ്ങൾ കണ്ടു. രാത്രി 7:30-നും 10:30-നും ഇടയിലാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്.

പ്രധാനമായും രണ്ട് തരത്തിലുള്ള കാഴ്ചകളാണ് ആളുകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തത്:

 * ഭീമാകാരമായ വി-ആകൃതിയിലുള്ള വസ്തു (The V-shaped Object):

   ആകാശത്ത് അഞ്ച് വെളിച്ചങ്ങളുള്ള കൂറ്റൻ വി-ആകൃതിയിലുള്ള (V-shape) ഒരു വസ്തു നിശബ്ദമായി പറക്കുന്നത് പലരും കണ്ടു. ഇത് ഒരു ഫുട്ബോൾ മൈതാനത്തേക്കാൾ വലുതാണെന്നും നഗരത്തിന് മുകളിലൂടെ വളരെ സാവധാനത്തിലാണ് നീങ്ങിയതെന്നും ദൃക്‌സാക്ഷികൾ പറഞ്ഞു.

 * സ്ഥിരമായി നിന്ന വെളിച്ചങ്ങൾ (The Stationary Lights):

   കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം ആകാശത്ത് ഒരേ നിരയിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന കുറച്ച് വെളിച്ചങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഇത് പിന്നീട് ആകാശത്ത് അപ്രത്യക്ഷമായി.

ഈ സംഭവം വലിയ വിവാദമായപ്പോൾ അധികൃതർ നൽകിയ വിശദീകരണം ഇതായിരുന്നു:

 * അമേരിക്കൻ വ്യോമസേന (US Air Force): ആകാശത്ത് കണ്ട രണ്ടാമത്തെ വെളിച്ചങ്ങൾ വെറും "ഫ്ലെയറുകൾ" (Flares) മാത്രമാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ഒരു പരിശീലന പറക്കലിനിടയിൽ വിമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വിട്ട വെളിച്ചങ്ങളാണിവ എന്നായിരുന്നു അവരുടെ വാദം.

എന്നാൽ ഈ വിശദീകരണം പലരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല. അതിന്റെ കാരണങ്ങൾ ഇവയാണ്:

 * ആദ്യം കണ്ട വലിയ വി-ആകൃതിയിലുള്ള വസ്തു എന്താണെന്ന് വ്യക്തമായി വിശദീകരിക്കാൻ അധികൃതർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

 * അന്നത്തെ അരിസോണ ഗവർണർ ഫൈഫ് സൈമിംഗ്ടൺ (Fife Symington) ആദ്യം ഇതിനെ പരിഹസിച്ചെങ്കിലും, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം താനും ആ വിചിത്രമായ വസ്തു കണ്ടിരുന്നുവെന്നും അത് ഈ ലോകത്തിലേതല്ലെന്ന് തനിക്ക് തോന്നിയെന്നും വെളിപ്പെടുത്തി.

ഇന്നും ഫീനിക്സ് ലൈറ്റുകൾ ഒരു നിഗൂഢതയായി തുടരുന്നു. അത് അന്യഗ്രഹജീവികളുടെ വാഹനമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരും, അതല്ല സൈനിക പരീക്ഷണമാണെന്ന് കരുതുന്നവരും ഇന്നും ഉണ്ട്.

Bog Bodies

 

കേരളത്തിലെയും മറ്റും കാലാവസ്ഥയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, യൂറോപ്പിലെ ചതുപ്പുനിലങ്ങളിൽ (Peat bogs) നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങളായി നശിക്കാതെ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യശരീരങ്ങളെയാണ് Bog Bodies എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

എന്താണ് Bog Bodies?

സാധാരണഗതിയിൽ ഒരു മൃതദേഹം മണ്ണിൽ അടക്കം ചെയ്താൽ മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അത് അഴുകിപ്പോകും. എന്നാൽ വടക്കൻ യൂറോപ്പിലെ ചതുപ്പുനിലങ്ങളിൽ (Bogs) അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട ശരീരങ്ങൾ അത്ഭുതകരമായ രീതിയിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവയിൽ പലതിനും ആയിരക്കണക്കിന് വർഷം പഴക്കമുണ്ടെങ്കിലും, ഇവരുടെ ചർമ്മം, മുടി, നഖങ്ങൾ, ആന്തരിക അവയവങ്ങൾ എന്നിവ ഇപ്പോഴും കേടുകൂടാതെയിരിക്കുന്നു.

ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു? 

ചതുപ്പുനിലങ്ങളിലെ പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളാണ് മൃതദേഹങ്ങൾ കേടുകൂടാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത്:

 * അസിഡിറ്റി (Acidity): ഈ ചതുപ്പുകളിലെ വെള്ളത്തിന് ഉയർന്ന അസിഡിറ്റി ഉണ്ട്. ഇത് ബാക്ടീരിയകളുടെ വളർച്ചയെ തടയുന്നു.

 * ഓക്സിജന്റെ കുറവ്: ചതുപ്പിലെ വെള്ളത്തിനടിയിൽ ഓക്സിജൻ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അഴുകൽ പ്രക്രിയ (Decay) നടക്കില്ല.

 * തണുത്ത കാലാവസ്ഥ: വടക്കൻ യൂറോപ്പിലെ തണുപ്പ് ഒരു സ്വാഭാവിക ഫ്രിഡ്ജ് പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

 * Sphagnan: ചതുപ്പിലെ പായലുകളിൽ (Sphagnum moss) നിന്ന് പുറത്തുവരുന്ന 'സ്ഫാഗ്നൻ' എന്ന പദാർത്ഥം ശരീരത്തിലെ ചർമ്മത്തെ ഒരുതരം 'ടാനിംഗ്' (Tanning) പ്രക്രിയയ്ക്ക് വിധേയമാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇവരുടെ ചർമ്മം ബ്രൗൺ നിറത്തിലുള്ള ലെതർ പോലെയായി മാറുന്നു.

ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം

 * ഭക്ഷണരീതി: അവരുടെ വയറ്റിലെ അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മനുഷ്യർ എന്താണ് കഴിച്ചിരുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

 * വസ്ത്രധാരണം: അക്കാലത്തെ വസ്ത്രങ്ങൾ, ഹെയർസ്റ്റൈൽ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിവരം ലഭിക്കുന്നു.

 * മരണകാരണം: പല ബോഗ് ബോഡികളിലും മാരകമായ മുറിവുകൾ കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇത് അക്കാലത്തെ നരബലിയുടെയോ (Human sacrifice) അല്ലെങ്കിൽ ശിക്ഷാവിധികളുടെയോ ഭാഗമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

പ്രശസ്തമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ

 * Tollund Man (ഡെന്മാർക്ക്): ഏകദേശം 2400 വർഷം പഴക്കമുള്ള ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ഇപ്പോഴും ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന ഒരാളുടേത് പോലെ വ്യക്തമാണ്.

 * Grauballe Man: ഇതും ഡെന്മാർക്കിൽ നിന്നാണ് കണ്ടെത്തിയത്.

Tollund Man: ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ബോഗ് ബോഡി

1950-ൽ ഡെന്മാർക്കിലെ ഒരു ചതുപ്പിൽ നിന്നാണ് ഇദ്ദേഹത്തെ കണ്ടെത്തിയത്. ഏകദേശം 2400 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് (Iron Age) മരിച്ച ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം കണ്ടപ്പോൾ, അത് അക്കാലത്ത് നടന്ന ഏതോ കൊലപാതകമാണെന്നാണ് നാട്ടുകാർ ആദ്യം കരുതിയത്. അത്രത്തോളം വ്യക്തമായിരുന്നു ആ ശരീരം.

 * മുഖഭാവം: ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളും വായയും അടഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു. മുഖത്തെ സമാധാനപരമായ ഭാവം ഇന്നും ഗവേഷകരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു.

 * അവസാനത്തെ ഭക്ഷണം: മരണത്തിന് 12 മുതൽ 24 മണിക്കൂർ മുമ്പ് അദ്ദേഹം കഴിച്ചത് ബാർലിയും മറ്റു ധാന്യങ്ങളും ചേർത്ത ഒരുതരം കഞ്ഞിയാണെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തി.

 * മരണകാരണം: ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ ചരട് മുറുക്കിയ പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് ഒരു നരബലിയുടെ (Ritual sacrifice) ഭാഗമായി തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

കോഡെക്സ് ഗിഗാസ് (Codex Gigas)

 

13-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ബോഹീമിയയിലെ (ഇന്നത്തെ ചെക്ക് റിപ്പബ്ലിക്) ഒരു ബെനഡിക്റ്റൈൻ മഠത്തിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട കൂറ്റൻ പുസ്തകമാണിത്. ഇതിന് ഏകദേശം 36 ഇഞ്ച് നീളവും 20 ഇഞ്ച് വീതിയും 8.7 ഇഞ്ച് കനവുമുണ്ട്.ഏകദേശം 75 കിലോഗ്രാം. ഇത് ഉയർത്താൻ കുറഞ്ഞത് രണ്ട് പേരെങ്കിലും വേണം.ഏകദേശം 160 കഴുതകളുടെ തോൽ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇതിന്റെ പേജുകൾ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.

"പിശാചിന്റെ ബൈബിൾ" എന്ന് വിളിക്കാൻ കാരണം

ഈ പുസ്തകത്തിന് ഈ പേര് വരാൻ പ്രധാനമായും രണ്ട് കാരണങ്ങളാണുള്ളത്:

പുസ്തകത്തിന്റെ 290-ാം പേജിൽ പിശാചിന്റെ ഒരു വലിയ ചിത്രം വരച്ചുചേർത്തിട്ടുണ്ട്. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ പുസ്തകങ്ങളിൽ ഇത്തരം ചിത്രങ്ങൾ അത്യപൂർവ്വമായിരുന്നു.ഈ പുസ്തകം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചതാണെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

നിഗൂഢമായ ഐതിഹ്യം (The Legend)

ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ പിന്നിലുള്ള ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ കഥ ഇതാണ്:

പണ്ട് ഒരു സന്യാസി മഠത്തിലെ നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ചതിന് കഠിനമായ ശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടു (ജീവനോടെ മതിലിൽ കെട്ടിയിടുക). ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ, ലോകത്തിലെ എല്ലാ അറിവുകളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും തന്റെ മഠത്തിന് കീർത്തി നൽകുന്നതുമായ ഒരു പുസ്തകം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് എഴുതിത്തീർക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചു.അർദ്ധരാത്രിയായപ്പോൾ തനിക്ക് ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ സന്യാസി, സഹായത്തിനായി പിശാചിനെ വിളിച്ചു. പിശാച് പുസ്തകം പൂർത്തിയാക്കി നൽകി, പകരം സന്യാസിയുടെ ആത്മാവിനെ എടുത്തു. നന്ദിസൂചകമായി സന്യാസി പുസ്തകത്തിൽ പിശാചിന്റെ ചിത്രം വരച്ചു എന്നാണ് കഥ.

ആധുനിക ഗവേഷകർ ഈ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്:

 പുസ്തകത്തിലെ കൈയക്ഷരം പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അത് ഒരാൾ തന്നെ എഴുതിയതാണെന്ന് വ്യക്തമായിട്ടുണ്ട്.

 ഇതിലെ എഴുത്തും ചിത്രപ്പണികളും പൂർത്തിയാക്കാൻ ഒരാൾക്ക് കുറഞ്ഞത് 20 മുതൽ 30 വർഷം വരെ വേണ്ടിവരും. എന്നാൽ കൈയക്ഷരത്തിൽ ഉടനീളം മാറ്റമില്ലാത്തത് അത്ഭുതകരമാണ്. ബൈബിൾ കൂടാതെ, വൈദ്യശാസ്ത്രം, ചരിത്രം, മാന്ത്രിക വിദ്യകൾ, കലണ്ടറുകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

1648-ൽ മുപ്പതുവർഷത്തെ യുദ്ധകാലത്ത് സ്വീഡിഷ് സൈന്യം ഈ പുസ്തകം കൈക്കലാക്കി സ്റ്റോക്ക്‌ഹോമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. നിലവിൽ സ്വീഡനിലെ നാഷണൽ ലൈബ്രറിയിലാണ് (National Library of Sweden) ഇത് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഈ പുസ്തകം കേവലം ഒരു ബൈബിൾ മാത്രമല്ല, മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ നിഗൂഢമായ പല അറിവുകളുടെയും ഒരു ശേഖരം കൂടിയാണ്.

പുസ്തകത്തിലെ മാന്ത്രിക വിദ്യകൾ (Spells and Incantations)

ബൈബിളിന്റെ ഭാഗങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ, പിശാചിനെ പുറത്താക്കാനുള്ള മന്ത്രങ്ങളും (Exorcism) രോഗങ്ങൾ ഭേദമാക്കാനുള്ള പ്രത്യേക സൂത്രങ്ങളും ഇതിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പനി മാറ്റാനും, വിചിത്രമായ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാതിരിക്കാനും, പിശാചിന്റെ ബാധ ഒഴിപ്പിക്കാനുമുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.: മോഷ്ടിച്ച സാധനങ്ങൾ തിരികെ കിട്ടാനും മോഷ്ടാവിനെ കണ്ടെത്താനുമുള്ള പ്രത്യേക 'മാന്ത്രിക ചടങ്ങുകൾ' (Rituals) ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.

 നിഗൂഢമായ ചിത്രങ്ങൾ (Mysterious Illustrations)

പിശാചിന്റെ ചിത്രത്തിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള പേജുകളിൽ മറ്റ് ചില പ്രത്യേകതകൾ കൂടിയുണ്ട്: പിശാചിന്റെ ചിത്രത്തിന് നേരെ എതിർവശത്തുള്ള പേജിൽ സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന 'സിറ്റി ഓഫ് ഗോഡ്' (City of God) ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. നന്മയും തിന്മയും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം കാണിക്കാനാണ് ഇത് ചെയ്തതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. പിശാചിന്റെ ചിത്രമുള്ള പേജുകൾ ബാക്കിയുള്ളവയെ അപേക്ഷിച്ച് ഇരുണ്ടിട്ടാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. ഇത് പിശാചിന്റെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടാണെന്ന് വിശ്വാസികൾ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ പേജുകൾ കൂടുതൽ ആളുകൾ സ്പർശിച്ചതും വെളിച്ചം തട്ടിയതും കൊണ്ട് സംഭവിച്ചതാണ്.

 ഹെർമൻ ദ ഹെർമിറ്റ് (Herman the Recluse)

ഈ പുസ്തകം എഴുതിയത് "ഹെർമൻ ദ ഹെർമിറ്റ്" എന്ന സന്യാസിയാണെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. പുസ്തകത്തിൽ ഒരിടത്ത് പാപമോചനത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഒരാളുടെ പരാമർശമുണ്ട്. ഈ സന്യാസി ചെയ്ത വലിയ പാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തമായിട്ടാണോ ഇത്രയും വലിയ പുസ്തകം എഴുതിയത് എന്നത് ഇന്നും ഒരു നിഗൂഢതയാണ്.

പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പേടിപ്പെടുത്തുന്ന വിശ്വാസങ്ങൾ ഈ പുസ്തകം കൈവശം വെച്ചവർക്കെല്ലാം വലിയ നാശനഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു:പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഈ പുസ്തകം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മഠം സാമ്പത്തികമായി തകർന്നു. പിന്നീട് ഇത് കൈവശം വെച്ച പലർക്കും മാനസിക വിഭ്രാന്തി ഉണ്ടായതായി കഥകളുണ്ട്. 1697-ൽ സ്വീഡനിലെ കൊട്ടാരത്തിൽ തീപിടുത്തം ഉണ്ടായപ്പോൾ ഈ പുസ്തകം ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞാണ് രക്ഷപ്പെടുത്തിയത്. അന്ന് ഇത് ഒരാളുടെ മേൽ വീഴുകയും അയാൾക്ക് ഗുരുതരമായി പരിക്കേൽക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഏകദേശം 12 പേജുകൾ ആരോ കീറിക്കളഞ്ഞ നിലയിലാണ്. അതിൽ എന്താണ് എഴുതിയിരുന്നതെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. മഠത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യങ്ങളോ, അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യർ അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത മന്ത്രങ്ങളോ ആയിരിക്കാം അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.

എൻഡോസിംബയോസിസ് സിദ്ധാന്തം (Endosymbiotic Theory)

 

നമ്മുടെ കോശങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര സങ്കീർണ്ണമായി മാറിയത് എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ശാസ്ത്രീയ സിദ്ധാന്തമാണ് എൻഡോസിംബയോസിസ് സിദ്ധാന്തം (Endosymbiotic Theory).

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, കോശത്തിനുള്ളിലെ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ (Mitochondria), ക്ലോറോപ്ലാസ്റ്റ് (Chloroplast) തുടങ്ങിയ ഭാഗങ്ങൾ പണ്ട് കാലത്ത് സ്വതന്ത്രമായി ജീവിച്ചിരുന്ന ബാക്ടീരിയകളായിരുന്നു എന്നതാണ് ഈ സിദ്ധാന്തം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്.

'എൻഡോ' (Endo) എന്നാൽ ഉള്ളിൽ എന്നും 'സിംബയോസിസ്' (Symbiosis) എന്നാൽ പരസ്പരം സഹായിച്ച് ജീവിക്കുക എന്നുമാണ് അർത്ഥം. അതായത് ഒരു ജീവി മറ്റൊരു ജീവിയുടെ ഉള്ളിൽ താമസിച്ച് ഇരുവരും പരസ്പരം സഹായിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണിത്.

കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഭൂമിയിൽ രണ്ട് തരം ഏകകോശ ജീവികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു:

 * വലിപ്പമുള്ള ഒരു പുരാതന കോശം (Host Cell).

 * വലിപ്പം കുറഞ്ഞ, എന്നാൽ ഊർജ്ജം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ള ബാക്ടീരിയകൾ.

ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, വലിപ്പമുള്ള കോശം ഈ ചെറിയ ബാക്ടീരിയയെ വിഴുങ്ങി (Engulfed). എന്നാൽ സാധാരണ സംഭവിക്കാറുള്ളതുപോലെ ചെറിയ ബാക്ടീരിയ ദഹിച്ചുപോയില്ല. പകരം അവ വലിയ കോശത്തിനുള്ളിൽ സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.

 * വലിയ കോശത്തിന് ലഭിച്ച ഗുണം: ചെറിയ ബാക്ടീരിയ അതിന് ആവശ്യമായ ഊർജ്ജം (ATP) നൽകി.

 * ചെറിയ ബാക്ടീരിയയ്ക്ക് ലഭിച്ച ഗുണം: വലിയ കോശത്തിനുള്ളിൽ അതിന് സംരക്ഷണവും ഭക്ഷണവും ലഭിച്ചു.

കാലക്രമേണ ഇവ രണ്ടും വേർപിരിക്കാനാവാത്ത വിധം ഒന്നായി മാറി. ഇങ്ങനെയാണ് മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകൾ ഉണ്ടായത്. സമാനമായ രീതിയിൽ നീലഹരിത പായലുകളെ (Cyanobacteria) വിഴുങ്ങിയപ്പോഴാണ് സസ്യങ്ങളിൽ ക്ലോറോപ്ലാസ്റ്റുകൾ ഉണ്ടായത്.

ഈ സിദ്ധാന്തം ശരിയാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്:

 * ഡി.എൻ.എ (DNA): മൈറ്റോകോൺഡ്രിയയ്ക്കും ക്ലോറോപ്ലാസ്റ്റിനും കോശത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ, ബാക്ടീരിയകളുടേതിന് സമാനമായ സ്വന്തം ഡി.എൻ.എ ഉണ്ട്.

 * വിഭജനം (Division): ബാക്ടീരിയകളെപ്പോലെ ഇവയും സ്വയം വിഭജിച്ചാണ് എണ്ണം കൂട്ടുന്നത്.

 * ഇരട്ട സ്തരം (Double Membrane): ഇവയ്ക്ക് ചുറ്റും രണ്ട് പാളികളുള്ള ആവരണം (Double layer) ഉണ്ട്. പുറംപാളി വലിയ കോശത്തിൽ നിന്നും ഉൾപാളി പഴയ ബാക്ടീരിയയിൽ നിന്നും ഉണ്ടായതാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.

 * റൈബോസോമുകൾ (Ribosomes): ഇവയിലുള്ള റൈബോസോമുകൾ സാധാരണ കോശങ്ങളുടേതിനേക്കാൾ ബാക്ടീരിയകളുടേതിനോടാണ് കൂടുതൽ സാമ്യം പുലർത്തുന്നത്.

നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശത്തിലും (Cell) ഊർജ്ജം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന ഭാഗമാണ് മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ (Mitochondria). ഇവയെ കോശത്തിന്റെ 'ഊർജ്ജ നിലയം' (Powerhouse of the cell) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രധാന വിവരങ്ങൾ താഴെ നൽകുന്നു:

1. അമ്മയിൽ നിന്നുള്ള പാരമ്പര്യം (Maternal Inheritance)

മൈറ്റോകോൺഡ്രിയയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അത് നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത് അമ്മയിൽ നിന്ന് മാത്രമാണ് എന്നതാണ്.

 * ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ അച്ഛന്റെ ബീജവും (Sperm) അമ്മയുടെ അണ്ഡവും (Egg) കൂടിച്ചേർന്നാണ് ഭ്രൂണം ഉണ്ടാകുന്നത്.

 * ബീജത്തിന് നീന്തിപ്പോകാനുള്ള ഊർജ്ജം നൽകാൻ അതിന്റെ വാലിൽ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ ഉണ്ടെങ്കിലും, അണ്ഡവുമായി ചേരുന്ന സമയത്ത് ഈ വാല് നഷ്ടപ്പെടുകയോ അല്ലെങ്കിൽ അച്ഛന്റെ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ നശിപ്പിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു.

 * അതുകൊണ്ട്, കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകളും അമ്മയുടെ അണ്ഡത്തിൽ നിന്നുള്ളവയാണ്. ഇതിനെയാണ് മൈറ്റോകോൺഡ്രിയൽ ഇൻഹെറിറ്റൻസ് എന്ന് പറയുന്നത്.

2. സ്വന്തമായി ഡി.എൻ.എ (Mitochondrial DNA)

നമ്മുടെ കോശത്തിലെ മിക്ക ഭാഗങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് കോശകേന്ദ്രത്തിലെ (Nucleus) ഡി.എൻ.എ ആണെങ്കിലും, മൈറ്റോകോൺഡ്രിയയ്ക്ക് അതിന്റേതായ പ്രത്യേക ഡി.എൻ.എ (mtDNA) ഉണ്ട്. ഇത് ബാക്ടീരിയകളിലെ ഡി.എൻ.എയ്ക്ക് സമാനമാണ്.

3. മൈറ്റോകോൺഡ്രിയ എങ്ങനെ പെരുകുന്നു? (Binary Fission)

നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ (Cell Division), മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകളും സ്വയം വിഭജിച്ച് പുതിയവ ഉണ്ടാകുന്നു. ഇതിനെ ബൈനറി ഫിഷൻ (Binary Fission) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കൂടുതൽ ഊർജ്ജം ആവശ്യമുള്ള കോശങ്ങളിൽ (ഉദാഹരണത്തിന് പേശികൾ - Muscles) കൂടുതൽ മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകൾ ഇത്തരത്തിൽ വിഭജിച്ച് ഉണ്ടാകുന്നു.

പരിണാമ ചരിത്രം (Endosymbiotic Theory)

ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മൈറ്റോകോൺഡ്രിയകൾ സ്വതന്ത്രമായി ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരുതരം ബാക്ടീരിയകളായിരുന്നു. ഇവ മറ്റൊരു വലിയ കോശത്തിനുള്ളിൽ അകപ്പെടുകയും പിന്നീട് ആ കോശത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഈ പ്രക്രിയയെ എൻഡോസിംബയോസിസ് (Endosymbiosis) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.